پیشنهاد بنده به شما اینه که کوه نباشید و دل ببندید. کوه بودن یعنی سنگ بودن، یعنی سرد بودن. ولی ما آدمیم، نه سنگ. دل بستن، عشق ورزیدن، شکستن و گریه کردن، جزء ذات انسان بودنه. ): آدما پای رفتن دارن و احساس تعلق به چیزایی که دوستش دارن،وگرنه مگه بازم ادمن؟

«همین آقا. فرانسوا رابله. شاعر بود. آخرین کلماتش این بود:"من به جستجوی شاید بزرگ می‌روم. " منم برای همین می‌خوام برم. چون نمی‌خوام تا دم مرگم برای شروع جست جو و پیدا کردن شایدِ بزرگ صبر کنم.»