دین‌داری امثال من هنر چندان دشواری نیست اما در فضای آلوده سلبریتیزم که رسانه ملی و غیرملی را با شبکه‌های مافیایی تسخیر کرده اند، واقعا هنر می‌خواهد. ان‌شاءالله قمربنی‌هاشم در این لحظات اول وحشت قبر شما را در آغوش بگیرد آقای اکبر عبدی... 🆔 @roqe313

🛑 معمای تلخ «موفقیت میدانی» در برابر «فشار سیاسی» در هفته‌های اخیر، صحنهٔ عملیات به‌وضوح تغییر محسوسی در موازنهٔ قدرت منطقه نشان داده است. اقدامات بازدارنده در آبراه‌های کلیدی و ضربات دقیق به تأسیسات حیاتی دشمن – به‌ویژه آتش‌سوزی در آرامکو – نه‌تنها معادلات امنیتی خلیج‌فارس را دگرگون کرد، بلکه هزینه‌زایی راهبردی را در قامت یک کنشِ نامتقارنِ مؤثر به ثبت رساند. افزایش قیمت نفت در پی این رویدادها، خود گواه روشنی بر تأثیر عمیق این کنش‌ها بر اقتصاد کشورهای متخاصم است. اما آنچه در تحلیل راهبردی این میدان جای تأمل دارد، تناقض آشکاری در فرایند تصمیم‌گیری است: چرا در اوج استحکام موضع دفاعی و استیصال تاکتیکیِ دشمن، دوباره زمزمه‌های بازگشت به میز مذاکره، آتش‌بسِ زودهنگام و چشم‌پوشی از دستاوردهای تنگه‌ای به گوش می‌رسد؟ مطرح کردن چنین گزینه‌هایی در نقطهٔ اوج فشار، نه‌تنها برگ‌های برنده را به برگِ امتیاز تبدیل می‌کند، بلکه روایتی نادرست از مدیریت منازعه را نهادینه می‌سازد. همان‌گونه که در حکمت دیرینهٔ سیاست آمده است: «مَن جَرَّبَ المُجَرَّبَ، حَلَّت بِهِ النَّدامَةُ»؛ بازگشت به الگوهای شکست‌خورده‌ای که پیش‌تر هزینه‌های سنگینی داشته‌اند، جز پشیمانی عمیق حاصلی نخواهد داشت. ثبات و آرامش پایدار در غرب آسیا هرگز از مجرای چانه‌زنی در اوج اضطرار عبور نمی‌کند. بنیاد امنیتِ حقیقی، مبتنی بر نظریهٔ «بازدارندگی فعال» و استمرار «مقاومت هوشمندانه» است. تجربهٔ تاریخی این جبههٔ مقاومت به‌خوبی ثابت کرده که مسیر واقعیِ صلح، نه در امضای توافقاتِ نابرابر، بلکه در پایداری میدانی، خون‌خواهیِ حق‌طلبانه و تداوم جهادِ تبیینی برای نسل‌های آینده ترسیم می‌شود. دولتمردان باید این چرخهٔ معیوب را تکرار نکنند و بر قدرت بازدارندگیِ بومی و اجماع داخلی، به‌عنوان تنها ضامنِ صلحِ عزتمندانه، تکیه کنند. در شرایط اوج و میانه‌ی میدان باید امتیاز گرفت نه پشت میز. امیدوارم کار به جایی نرسد که خود مردم ناچار به اصلاح این چرخه معیوب گردند. ✍مهدی مشکی‌باف 🆔 @roqe313

♦️رواق دارالذکر به روی زائران امام رضا (علیه‌السلام) آغوش گشود. 🆔 @roqe313

🛑 صلح پایدار در جنگ وجودی جنگی که امروزه با آن مواجهیم نه یک مناقشه‌ی مرزی یا اختلاف سیاسیِ معمولی، که وضعیتی است که از آن به «وضعیت استثنایی» یا «دشمن‌انگاری بنیادین» یاد می‌شود. در چنین بستری، هر گونه صلح‌سازی مبتنی بر مذاکره و امتیازدهی، نه تنها راهگشا نیست، بلکه به مثابه «توهم پایدارسازی» عمل می‌کند؛ چراکه وقتی در جنگ وجودی قرار گرفتید و هدف طرف مقابل «نابودی کامل» تعریف شود، هر امتیاز کوچکی به جای کاهش تنش، طرف مقابل را جسورتر کرده و هزینه‌ی حمله را برای او کاهش می‌دهد. این همان چیزی است که در نظریه بازی‌ها «معمای تعهد» نامیده می‌شود؛ جایی که هر توقف یا عقب‌نشینی از سوی مدافع، به عنوان سیگنال ضعف تلقی شده و مهاجم را برای ادامه‌ی فشار مصمم‌تر می‌کند. در این شرایط، نه مذاکره‌ی محض کارگشاست و نه جنگی که با هدف دستیابی به صلح آغاز شود، زیرا جنگِ محدود تنها به دشمن فرصت می‌دهد تا آرایش خود را بازسازی کرده و محاصره را فشرده‌تر کند. در چنین شرایطی، «صلح پایدار» معنای خود را از دست می‌دهد و هر گونه ثبات فقط به تأخیر در فروپاشی تعبیر می‌شود، نه حلِ ریشه‌ای مناقشه. با این حال، اتخاذ رویکرد همه‌یا هیچ نیز بی‌آسیب نیست و می‌تواند به «تله‌ی هابز» و «مارپیچ امنیت» دامن بزند؛ جنگی که افق پایانی برایش متصور نیست، فشار طاقت‌فرسایی بر اقتصاد و سرمایه‌های انسانی وارد کرده و فرسایش درونی را تسریع می‌کند. بنابراین، آنچه این گزاره را به چالشی نظری بدل می‌سازد، پاسخ نهایی‌اش نیست، بلکه پرسشی بنیادین است که پیش روی همگان قرار می‌دهد: «آیا با دشمنی که هدفش نابودیِ مطلق شماست، می‌توان به تعادلی پایدار و غیرتهاجمی دست یافت؟» پاسخی که علم سیاست به این پرسش می‌دهد، نه تسلیم‌محض است و نه جنگِ بی‌حساب، بلکه ترکیبی از «ابهام‌افزایی راهبردی» و «بازدارندگی چندلایه» را پیشنهاد می‌کند. ان‌شاءالله برای پاسخ به این پرسش در چند پست مطالبی عرضه خواهد شد. ✍ مهدی مشکی‌باف 🆔 @roqe313

🛑 افقِ معنایی مشترک؛ بازخوانی جامعه‌شناختی یک تجمع یوتیوبی بعنوان یک دانش‌آموخته‌ی حوزه جامعه‌شناسی، همیشه به رشته جامعه‌شناسی ظنین بودم. دلیل: دانش‌آموختگان!!! چند روز پیش، گردهمایی نوجوانان در پاسخ به فراخوان یک فعال رسانه‌ای، بار دیگر برخی جامعه‌شناسان را به تکاپو انداخت تا از «شکاف‌های فرهنگی» و «گسست‌های نسلی» بگویند. اما پرسش این است: چرا همین جامعه‌شناسان در شش ماه اخیر - که ایران صحنه‌ی رخدادهایی بی‌سابقه بوده - جز سکوت یا حاشیه‌پردازی، واکنشی نشان ندادند؟ جامعه‌شناسیِ واقعی، پیش از هر چیز، التزام به خوانشِ میدانی دارد؛ نه تکیه بر کلیشه‌های آکادمیکِ بریده از واقعیت. در بازه شش‌ماهه اخیر، ایران شاهد پدیده‌هایی بود که هر یک به‌تنهایی می‌توانست دهها پایان‌نامه را تغذیه کند: · ۶ ماه تجمعات پر ابتکار خیابانی در بیش از ۵۰۰۰ نقطه با مشارکت میلیونی · بزرگترین تشییع تاریخ اسلام که همبستگی ملی را به اوج رساند · انتقال آرام رهبری و مختومه شدن پرونده‌ی جانشینی در بسترِ وفاق اجتماعی · ثبت‌نام ۳۰ میلیون ایرانی در پویش «جانفدا» برای دفاع از مرزها و... آیا این حجم از تحرک جمعی، صرفاً با کلیدواژه‌ی «شکاف» قابل توضیح است؟ یا نشان از وجود یک افق معنایی مشترک دارد که در پسِ تکثرِ ظاهری، جامعه را به هم پیوند می‌زند؟ جامعه‌ی ایران، متکثر و چندصدا، اما در لایه‌های بنیادین، از سه عنصرِ هویت‌بخش تغذیه می‌کند: ۱. وطن‌پرستی؛ نه به‌مثابه شوونیسم، بلکه به‌عنوان تعلقِ عاطفی-تاریخی به سرزمین ۲. دین‌مداری؛ در معنای عام آن، از مناسک تا ارزش‌های اخلاقی و مقاومت ۳. دشمن‌آگاهی؛ یعنی درکِ روشن از تهدیدات بیرونی و الزامِ حفظِ تمامیت ملی جامعه‌شناسی در معنای واقعی آن موظف است به‌جای بزرگنماییِ اختلافات سطحی، این همبستگیِ عمیق را ریشه‌یابی کند؛ همبستگی‌ای که در بحران‌ها خود را به‌عنوان «واقعیتِ زیرین» آشکار می‌سازد. نادیده گرفتن آن، نه ضعفِ روش، که غفلت از ذاتِ پویای جامعه‌ی ایران است. مردم، با همه‌ی سلیقه‌ها و گرایش‌ها، وقتی پایِ اصلِ بقا و هویت به میان می‌آید، ذیلِ همین افق جمع می‌شوند. شاید وقت آن رسیده که جامعه‌شناسی ایران، از «خودشیفتگیِ روش‌شناختی» دست بشوید و به تماشایِ این حقیقتِ آشکار بنشیند: ایران، بیش از آنکه به تحلیل‌های آبکی نیاز داشته باشد، به روایتی صادق از انسجامِ پنهانِ خود محتاج است. ✍ مهدی مشکی‌باف 🆔 @roqe313

🛑 از تله تحریک تا ابتکار عمل پیش‌دستانه در عراق فشارهای هدفمند اخیر بر عراق، یک پروژه کامل «بازمهندسی ساختاری» است که با ورود توماس باراک وارد فاز عملیاتی شده است. هدف اصلی این پروژه، بازمهندسی حشد‌الشعبی است که هم بازوی قانونی دولت است و هم وفاداری فراملی دارد. برای این کار، یک تله سه‌وجهی طراحی شده است: ۱. تحریک برای واکنش: هدف، کشاندن مقاومت به واکنشی خارج از چارچوب دولت است تا بتوان آن را به عنوان «تهدید علیه حاکمیت ملی» معرفی کرد و برای اقدام بعدی مشروعیت ساخت. ۲. خلع سلاح مزوّرانه : در این مرحله، هدف جمع‌آوری سلاح‌های سبک نیست، بلکه قطع شریان‌های اصلی قدرت یعنی توان موشکی-پهپادی، منابع مالی مستقل و شبکه اطلاعاتی اختصاصی حشد است. ۳. بازتعریف اجباری نقش: در نهایت، حشد باید بین دو گزینه یکی را انتخاب کند: یا در ارتش ادغام شود و هویت فراملی خود را کنار بگذارد، یا به نهادی شبیه ارتش اما مهارشده در قانون اساسی تبدیل گردد. ممنوع شدن گزینه سوم یعنی «دولت در دولت»، هدف غایی این سناریوست. اما مقاومت عراق با دو اقدام خلاقانه، این تله را تا کنون خنثی کرده است. در بُعد اجتماعی، تشییع تاریخی در نجف و کربلا صرفاً یک مراسم نبود؛ این رویداد، انزوای تحمیلی را شکست و یک «اعتماد به نفس تمدنی» به بدنه اجتماعی مقاومت تزریق کرد و مشروعیت مردمی آن را بازسازی نمود. در بُعد نظامی، دکترین مقاومت از واکنش تدافعی به «ابتکار عمل پیش‌دستانه» تغییر یافت. حمله هوافضای سپاه به پایگاه شهید موفق در اردن، پیش از هر اقدام خصمانه دشمن، سه پیام داشت: شکستن چرخه تحریک، کشاندن نبرد به بیرون از مرزهای عراق، و اثبات توان حمله به مراکز فرماندهی دشمن. پاسخ مشترک آمریکا و عربستان با بمباران مواضع مقاومت، پرده از یک ائتلاف منافقانه برداشت. مشارکت مستقیم ریاض و بیانیه‌اش علیه «گروه‌های تحت حمایت ایران»، نشان داد که ماجرا فقط عراق نیست. هدف اصلی، گشودن «جبهه دوم» علیه محور مقاومت برای تقسیم توان پاسخ‌دهی آن است، خصوصاً پس از ناکامی در مهار انصارالله یمن. اما پارادوکس این سناریو اینجاست: فشاری که برای «اهلی کردن» طراحی شده بود، عملاً به موتور محرک «دکترین تهاجمی نامتقارن» تبدیل شد. مقاومت، تله تحریک را با پیش‌دستی خنثی کرد و هم معادله میدان را تغییر داد و هم روایت خود را از «نیروی تحت محاصره» به «بازیگر تعیین‌کننده» ارتقا بخشید. اکنون معادله نهایی نه در راهروهای بغداد، که در آسمان پایگاه‌های فرامرزی و میدان نبرد یمن در حال نوشته شدن است. ان‌شاءالله این جنابت آل‌سعود علاوه بر تقویت مقاومت در عراق، معادلات خلع‌سلاح را هم تغییر خواهد داد و با تقویت جریان مقاومت خصوصا در عراق، شاهد ضربات جدی بر دیوار دفاعی رژیم صهیونیستی یعنی عربستان سعودی خواهیم بود. ✍ مهدی مشکی‌باف 🆔 @roqe313

بحمدالله پرچم تجمعات در نجف بالاست 🌺 🆔 @roqe313

با اینکه در تشییع رهبر شهیدمان در ایران نقایصی وجود داشت و از وداع مردمی و تشییع پیکر مطهرشان کم‌بهره بودیم اما بحمدالله با مدیریت خوب آستان قدس، زیارت مزار مطهر ایشان روند حساب‌شده را سپری کرد و عاشقان به گرد او جمع شدند... جبران نمی‌شوی آقای شهیدم... 🆔 @roqe313

ما بررسی کردیم تمام فحش های ترامپ به ما در زیر اون خط نمودار قیمت نفت بوده، تمام صحبت های توافق ترامپ هم بالای اون خط نمودار بوده. #واصله 🆔 @roqe313

بحمدالله مقاومت عراق درحال موج‌سازی‌های موفق است که ان‌شاءالله به پاک‌سازی مطلوبی ختم خواهد شد. 🆔 @roqe313