واقعا مورد علاقمه:

حس میکنم سلب توفیق شده ازم!

مطالب از مغز و زبانم، به قلمم جاری نمیشن...

نمیتونم بنویسم.

یکی از نعمت های بزرگ و مهم دیگه‌ای که باید بابتش خداروشکر کنم، نعمت حُب اهل‌بیت تو قلبمه❤️‍🩹 کاش لایق باشم و قدر بدونم...

پویش یادم باشه رو دیدین؟

خداوند تنها قدرت لایتناهی دنیاست، هرکس پشتش به این قدرت بزرگ گرم باشه دیگه از قدرت های تموم شدنی و کوچیک نمی‌ترسه.

میدونستید که شیطان همیشه مؤمن رو بین دوراهی یأس و غرور قرار میده؟ یا مأیوس و یا مغرور... +این وقت شب بیدار شدی و داری نماز شب میخونی؟ تو دیگه تَهِشی (غرور) +حالا یک شب پاشدی دو رکعت نماز بخونی دیگه. بقیه بیشتر از اینا انجام میدن، کار تو چه ارزشی داره آخه؟ (یأس)

؛ آقای پزشکیان بارک‌الله؛ حق فرمایش کردید الحق و انصاف..

یا صاحب الزمان؛ در کوی نیک‌نامان ما را گذر ندادند! گر تو نمی‌پسندی تغییر ده قضا را...

شما رو نمیدونم؛ ولی من همیشه بین مرز باریکِ ناامیدی و غرور دارم دست و پا میزنم..!

گاهی زیادی خودشیفته و مغرور می‌شم به خودم، گاهی هم ناامید و منفعل میشم... مثلا توی یک مهارتی که در حد مبتدی یاد دارم خیلی خودمو دست بالا میگیرم و احساس میکنم خیلی حرفه‌ای تر از بقیه (حتی کسایی که از من بیشتر و بهتر توانایی انجام اون کار رو دارن) هستم و به خودم مغرور می‌شم؛ و یا تو مهارتی که دارم یا کاری که دارم انجام میدم خودمو دست‌پایین میگیرم و حس میکنم هیچی بلد نیستم و کارم افتضاحه و ناامید میشم!