انگار اربعین بود. عین اربعین. مردم فقط میخواستن به جمکران برسن. بعضیا گوشه و کنار نشسته بودن، یه عکس گرفته بودن جلوشون و گریه می‌کردن... عجیبه، این رفتارها، روی خاک نشستن و خدمت کردن‌ها! این سبک زندگی اربعینه...

قلبی که جا ماند...🖤 از خانم فاطمه سادات هادی مطلق، مجموعه انیماتیک

‌ ✧–𖥸–✧ من همیشه هر صبح عید با صدای اللهم اهل‌الکبریاء و العظمه‌‌ای بیدار میشدم که شما امام جماعتش بودید. همیشه هر روز، قبل از هر خبر، عکس شما و بیاناتتان را گوشه‌ی تلویزیون می‌دیدم. هر روز صدای شما و سخنرانی‌هایتان توی خانه‌ی مان می‌پیچید. همیشه میخواستم بروم تهران، توی بیت شما نماز بخوانم. انگیزه‌ی نوشتنم، تقریض و امضای شما بود. اصلا اولین هدیه‌ی به خانه رفتنم، عکس شما بود. آقاجان، من به شما عادت کرده بودم، ترک عادت سخت است، نمی‌شود برگردید؟! باور کنم قرار نیست دیگر سخنرانیهایتان را گوش کنم؟! چطور باور کنم دیگر توی تلویزیون نیستید؟! نکند دیگر روضه های فاطمیه را هم توی بیت نمی‌گیرید؟! این کابوس بی‌انتها را چرا با آمدنتان تمام نمی‌کنید؟! تا همه یک صدا فریاد بزنیم ابالفضل علمدار، خامنه‌ای نگهدار... یعنی واقعا آقای کشور دوست، دیگر وقت تمام شد؟!... ✧–𖥸–✧