مهر ماه سال قبل، خدا بهم لطف کرد و اجازه داد تو یه مدرسه ی روستایی فعالیت کنم.

مدرسه ای خیلی دور افتاده و فاصله اش با شهر خیلی خیلی زیاده.

تا حالا هر معلمی اومده، از همون سال اول تلاش کرده تا انتقالی بگیره و بره.

چون علاوه بر سختی و دوری و خطرناک بودن مسیر، به قول خودشون بچه ها فارسی بلد نیستند و متوجه حرف هایشون نمیشن و به خاطر فقر فرهنگی موجود، ممکنه به موقعیت شغلیشون لطمه ای وارد بشه.

روستایی که همه از بچه هایش ناامیدند..

اگر برنامه ای هست صرفا در حیطه ی آموزشی است و کسی کاری به پرورش و تربیت و فرهنگ سازی نداره.

آیت الله سیستانی نگران بچه های این مناطق بودند.

فلذا دستور دادند مدارسی در چندین روستای مناطق محروم، تأسیس بشه.

این مدارس خصوصی شدند و از آموزش و پرورش نسبتا راه و روشی جدا، اتخاذ کردند.

علاوه بر آموزش، نقشه هایی برای پرورش ریختند..

مدرسه ای که هستم، مدرسه ی آقای سیستانیه.

اسمش: حر بن یزید ریاحی