چون علاوه بر سختی و دوری و خطرناک بودن مسیر، به قول خودشون بچه ها فارسی بلد نیستند و متوجه حرف هایشون نمیشن و به خاطر فقر فرهنگی موجود، ممکنه به موقعیت شغلیشون لطمه ای وارد بشه.

روستایی که همه از بچه هایش ناامیدند..

اگر برنامه ای هست صرفا در حیطه ی آموزشی است و کسی کاری به پرورش و تربیت و فرهنگ سازی نداره.

آیت الله سیستانی نگران بچه های این مناطق بودند.

فلذا دستور دادند مدارسی در چندین روستای مناطق محروم، تأسیس بشه.

این مدارس خصوصی شدند و از آموزش و پرورش نسبتا راه و روشی جدا، اتخاذ کردند.

علاوه بر آموزش، نقشه هایی برای پرورش ریختند..

مدرسه ای که هستم، مدرسه ی آقای سیستانیه.

اسمش: حر بن یزید ریاحی

مدرسه ای که نو ساز و در حال حاضر هیچ خیری ندارد.

هر تغییری که باید صورت بگیره، از در و دیوار تا نقاشی، هزینه بر هستند و باید دنبال آدمای خیر بود همیشه..

از سال قبل، تصمیم گرفتیم که کتابخانه ای در مدرسه به راه اندازیم.