اگر برنامه ای هست صرفا در حیطه ی آموزشی است و کسی کاری به پرورش و تربیت و فرهنگ سازی نداره.

آیت الله سیستانی نگران بچه های این مناطق بودند.

فلذا دستور دادند مدارسی در چندین روستای مناطق محروم، تأسیس بشه.

این مدارس خصوصی شدند و از آموزش و پرورش نسبتا راه و روشی جدا، اتخاذ کردند.

علاوه بر آموزش، نقشه هایی برای پرورش ریختند..

مدرسه ای که هستم، مدرسه ی آقای سیستانیه.

اسمش: حر بن یزید ریاحی

مدرسه ای که نو ساز و در حال حاضر هیچ خیری ندارد.

هر تغییری که باید صورت بگیره، از در و دیوار تا نقاشی، هزینه بر هستند و باید دنبال آدمای خیر بود همیشه..

از سال قبل، تصمیم گرفتیم که کتابخانه ای در مدرسه به راه اندازیم.

جایی نداشتیم. همه گفتند اینجا انباری مدرسه است و نباید وسایلمون رو جا به جا کنی.. اما اصرار کردم و با پافشاری تونستم اون مکان رو از چنگ وسیله های بی استفاده آزاد کنم.

هیچ کتابی نداشتیم:) به جز اندکی کتابِ تکراری.