فلذا دستور دادند مدارسی در چندین روستای مناطق محروم، تأسیس بشه.

این مدارس خصوصی شدند و از آموزش و پرورش نسبتا راه و روشی جدا، اتخاذ کردند.

علاوه بر آموزش، نقشه هایی برای پرورش ریختند..

مدرسه ای که هستم، مدرسه ی آقای سیستانیه.

اسمش: حر بن یزید ریاحی

مدرسه ای که نو ساز و در حال حاضر هیچ خیری ندارد.

هر تغییری که باید صورت بگیره، از در و دیوار تا نقاشی، هزینه بر هستند و باید دنبال آدمای خیر بود همیشه..

از سال قبل، تصمیم گرفتیم که کتابخانه ای در مدرسه به راه اندازیم.

جایی نداشتیم. همه گفتند اینجا انباری مدرسه است و نباید وسایلمون رو جا به جا کنی.. اما اصرار کردم و با پافشاری تونستم اون مکان رو از چنگ وسیله های بی استفاده آزاد کنم.

هیچ کتابی نداشتیم:) به جز اندکی کتابِ تکراری.

بین بچه های لحن نگاه، فراخوان دادم که بیایید کتاب هدیه بدیم به این کتابخانه ی سرد و بی روح.

خیلی ها مشارکت کردند. بعضی ها هزینه ی کتاب ها رو واریز کردند و بعضی ها خود کتاب رو خریدند و فرستادند ..