خاطره!

او ز ِما فارغ‌ و ما طالب ِاو در همه حال .

بلا به‌دور آقایان؛ خدا فرزندانتان را برایتان نگه‌دارد. ولی یک‌لحظه تصور کنید که این تصویر دست‌ها و صورت یوسف پزشکیان است؛ الیاس و اسحاق قالیباف است؛ فرض کنید مهدی ظریف است. لیلا خاتمی است. آزاده و طناز روحانی است. حمیدرضا عارف. یا هرکدام از فرزندان شمایند. فرض کنید این گوشت‌های اضافه، این دست‌ها و صورت سوخته، اجزای بچه‌ها و پاره‌های تن خودتان است زبانم لال. تصور کنید بچه‌های شمایند که از زیر خروارها آوار و بتن بیرون آمده‌اند و تمام تن‌شان از آتش بمب آمریکایی سوخته و ذوب شده. فرض کنید صدای جیغ و لرزش بدن این بچه‌ها از خوف شنیدن صدای هر موتور و کامیون عبوری، صدای جیغ شبانه بچه‌های شماست از یادآوری بمباران مدرسه. یا این طفل که تا چندی پیش با ذوق برای هواپیماهای آسمان دست تکان میداد و حالا با دیدن هر هواپیما دست روی گوشش می‌گذارد و فرار می‌کند طفل شماست. این تصویر را بگذارید پس‌زمینه گوشی‌هایتان. یا قاب کنید و بگذارید روی میزهای مسئولیت‌تان. قبل از هر اظهارنظر، تصمیم و امضا درباره وطن، اول توی این چشم‌ها و به این دست‌ها نگاه کنید. به این گوشت‌ها. آن‌وقت هرچه شما بگویید ما تابع شما خواهیم بود. همین. «مهدی مولایی» @m_molaie110

چقدر میتونم بخاطرشون غصه بخورم و گریه کنم(:

به یاد چشم‌هایی که در کلاس درس بسته شدند.

شِعر حتی مـٰار را از لانه بیرون می‌کِشَد از کُجا آورده‌ایی این قَلبِ بی‌احساس را؟؟؟؟

تازه عمق دوتا جمله آخرو درک کردم واقعاااا