هدایت شده از 𝑫𝒆𝒍𝒗𝒂
اینو همهی شمایی که این پیامو میخونین توجه کنین ؛
مااا قرار نیست کسی بشیم که همه دوسمون داشته باشن !
خیلی وقتا کسیایی که دوسشون داریم دوسمون ندارن .
این حقیقتِ تلخه زندگی ماست .
تنها کاری که میشه کرد رها کردنه ؛
میدونم سخته ؛ زدنِ این حرفا واسم آسون نیست ..
ولی بچها باید بپذیریم ؛ باید (:
چون اینجوری خودمون زجر میکشیم .
باران؛
میراث خانوادگی ما بود،کوچک که بودم از سقف خانهی ما میچکید،بزرگ که شدم از چشمانم...