لازم به توضیحِ اضافه نیست؛ حسِ آدم هيچوقت راجع به اینکه کی واقعا اهمیت میده و کی نمیده بهت دروغ نمیگه.

"بخاطرِ ده سال زندگی من به‌دنیا اومدم؟!"

هر چی اطلاعاتمو بیشتر میبرم بالا، بیشتر متوجه میشم که هیچی بلد نیستم‌.

حس بودنِ یک لامبورگینئ خاک خورده توی یک گاراجِ متروک رو دارم وقتی میتونم به عجیب ترین و متفاوت ترین شکل‌های‌ ممکن ارزش‌ها رو در یک ارتباط به رخ بکشم اما آدم‌ها اونقدر باهوش نیستن که متوجه‌شون بشن و من رو مجبور میکنن که مثل خودشون زندگی، موضوعات، احساسات و اتفاقات رو ساده ببینم. تو دنیایی که همه به شکلِ همدیگه‌ هستن، من رو هم به اجبار، به معمولی بودن وادار میکنن.

حتی اگر خودم هم بخوام باز نمیشه؛ هیچ رغبتی توی آدم ایجاد نمیشه وقتی پتانسیل گذاشتنِ صد درصد رو برای یک شخص داره اما میدونه فردِ مقابلش تهِ ظرفیتش هشتاد درصد بیشتر نیست..

کاش به هر چیزی، همونجوری که واقعا وجود داره نگاه میکردم.

دیدِ متفاوت داشتن فقط داره خودمو اذیت میکنه.

لبخندِ تلخ*