همش دارم به این جمله فکر می‌کنم که "گاهی یه اشتباهی که می‌کنی، نتیجش نوزده نیست؛ صفره."

از پیدا شدنِ آدمی‌ که هیچ مشکلی باهاش ندارم می‌ترسم.

خیلی سخته اینکه از یه سری ایرادهای شخصیتیت خبر داری ولی پتانسیل برطرف کردنشون رو نداشته باشی.

زنده باد به آدمِ همیشه پایه.

مشکل یا شاید موهبت اینجاست که تو اگر نتونی، یکی دیگه می‌تونه‌.

برو تو دلِ چیزی که ازش می‌ترسی.

انقدر خوشم میاد می‌خندونمش.

همیشه برام بخند و بذار حس کنم زندگی کردن رو.

Hold the door =)

اونجایی که اون بچه‌ی درونم برای به‌دست آوردن یه چیزی اصرار می‌کنه و دائما می‌خوام، می‌خوام و میخوام هاش تو سرم رژه می‌ره و نسبت به عواقب کاری‌ که قراره بکنه یه مودِ "به‌درک" و "واسم مهم نیست" ای می‌گیره و افسار کنترلم رو از دستم می‌کشه بیرون خیلی همه چیز ترسناک می‌شه.