Hold the door =)

اونجایی که اون بچه‌ی درونم برای به‌دست آوردن یه چیزی اصرار می‌کنه و دائما می‌خوام، می‌خوام و میخوام هاش تو سرم رژه می‌ره و نسبت به عواقب کاری‌ که قراره بکنه یه مودِ "به‌درک" و "واسم مهم نیست" ای می‌گیره و افسار کنترلم رو از دستم می‌کشه بیرون خیلی همه چیز ترسناک می‌شه.

کاش می‌تونستم چیزی که دارم حسش‌ می‌کنم رو حداقل به یک نفر‌ منتقل کنم تا بتونه درک کنه.

اصلا متوجه نیستی که نصف امید به آیندم فقط بخاطرِ توعه.

اگر قبل از پریدنت توی اون دریاچه، از عمقی که داشت اطلاع داشتی، هیچوقت توش شنا نمی‌کردی. این پست راجع به دریاچه نبود.

تو باز منو آتیش بزن، ازم نگیر حریقتو‌.

هیچ چیز بیشتر از پیشرفت تو حرکتی که نمی‌تونستم کامل انجامش بدم خوشحالم نمی‌کنه.

همیشه به آدم‌هایی که می‌تونستن زیاد بنویسن‌ حسودیم می‌شد.

اون دخترِ شیطونِ درونم رو برگردون.

یه روز می‌شینم تک تکِ این شبای سختی که گذروندم و زنده ازش بیرون اومدم رو برای بچه هام تعریف میکنم؛ که هيچکس نبود. هیچکس هیچی نمی‌دونست و فقط من بودم و خدا بود و خدا بود.

هیچکس جز خدا ندید که من شب هام رو چجوری تا صبح سر کردم.