عیسی بن مریم (ع) نه فقط در میان فرقه‌های گوناگون مسیحیت، بلکه در تمامی ادیان الهی، به‌ویژه در میان مسلمانان جهان، از احترامی خاص برخوردار است؛ و از این رو میلاد او، عید تمامی پیروان ادیان آسمانی است. حضرت عیسی علیه‌السلام یکی از پیامبران اولوالعزم، صاحب کتاب آسمانی و اعجاز است؛ عیسی بن مریم پیامبری بود که هم تولد، هم زندگی و هم پایان رسالت او در زمین، با معجزه همراه بود. او به اراده هستی‌بخش توانا، بدون داشتن پدر، از مادری پاکدامن و موحد به نام مریم به دنیا آمد و در گاهواره سخن گفت و در طول زندگی، واژگانش در عین مهربانی، به سنت ابراهیم، بت‌شکن بودند و هرچه تندیس از خشم و کینه، جهل و نفرت، دروغ و ظلم و ریاکاری را می‌شکستند. پروردگار متعال در آیه ۵۹ از سوره آل عمران درباره معجزه آفرینش و تولد او می‌فرماید:  آفرینش عیسی برای خداوند چون آفرینش آدم است که او را از خاک آفرید. سپس به او گفت: موجود شو! و بی‌درنگ موجود شد. بر پرنیانی از نور گویی که خورشیدی هستی در آغوش مهربان مریم و غنچه‌ای تازه‌روییده از جانی مقدسی. می‌آیی تا مسیح لحظه‌های بی‌کسی و بی‌پناهی باشی می‌آیی و در چشم‌های نابینا، نور؛ بر دل‌های مرده، روح؛ و بر هرچه دریچه، نوید صبح و گشایش و خرمی باشی چنین است که زمین، بار دیگر، بارش رحمت را از وجود پیام‌آوری آسمانی خواهد دید و خواهد چشید ای مریم پاک! میلاد فرزند تو، مسیحای عالمیان،  بر تو و بر جهانیان، مبارک باد! یکی از ویژگی‌های بارز اخلاقی حضرت مسیح، زهد آن حضرت بود. در حدیثی می‌خوانیم که حضرت علی (ع) در وصف زهد ایشان می‌فرمایند: "بالش او  سنگ، لباسش خشن و غذایش ناگوار بود. خورش او، گرسنگی و چراغش در شب، ماه و سایبانش در روز، شرق و غرب زمین بود." [1] در کلامی از عیسی بن مریم (ع) نیز می‌خوانیم که در باب خصوصیات همنشین، وقتی حواریون از ایشان پرسیدند: "با چه کسی همنشین باشیم، فرمودند: کسی که با دیدنش به یاد خدا بیفتید و سخن گفتنش دانش شما را افزایش دهد و اعمالش شما را به آخرت ترغیب کند.‏" [2]