💠 آب رحـمتْ بـايَدَت، رَو پـست شو و آنگَهان خور، خمرِ رحمت، مست شو 🔹این کلام از مرحوم علامه طهرانی قدّس‌سرّه تا آخر عمر ترك نشد: «كسى به خدا نزديك‏تر است كه خود را از همۀ رفقا پايين‏‌تر بداند!» 🔹باید روی این جمله فکر کرد. بعضی‌ها اینگونه هستند که می‌گویند: «ما ده سال یا پانزده سال است که آمده‌ايم!»، «پنجاه سال است که هستيم!» «مجتهديم!»، «راه رفته‌ايم!» 🔹خیر، اینگونه نیست! آن كسى نزديك‏تر است كه خود را از همه پايين‏‌تر بداند. واقعاً خود را در این حال بداند؛ نه اينكه خود را گول بزند. آن‏وقت حالِ او هم فرق خواهد کرد، و نفسَش در ارتباطات متفاوت ‏خواهد بود. آنگونه شخصی نزديك‏تر است. 🔹نه به ريش سفيد است و نه به عُمرِ زياد! نه به جار و جنجال‏هاىِ ظاهرى و نه به همين عناوين! خودمان هم اين را مشاهده كرده‌ايم و تجربه نموده‌ایم! 🔹اينجاست كه انسان خواهى نخواهى در ارتباط با نيازِ خود و بى‏ نيازى او؛ در ارتباط با نقصِ خود و كمال او؛ در ارتباط با فقرِ خود و غناى او، «حالِ ابتهال[ و تضرّع و زاری]» پيدا می‌کند. 🔹ديگر از روی زور کردن به خود نیست که بخواهد مثلاً در خودش حالِ گریه ایجاد کند؛ خواهى نخواهى اين ابتهال در دل پيدا می‌شود؛ حال چه از چشم اشك بيايد يا نيايد. اين حال، لازمۀ اين رجوع است. 🔹بدون اين «حالِ ابتهال و نیاز و عجز» فایده ندارد و هزار سال هم امتحان کنید، خداوند چیزی نمی‌دهد. ما امتحان كرديم و ديديم خبرى نيست! 📝 حضرت آیت اللَه سیدمحمدمحسن حسینی طهرانی، قدّس‌الله‌سرّه ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 🔊 شرح_دعای_ابوحمزه_ثمالی، جلسه3، سال 1423، منقّح. @behjat135