🏝 5⃣2⃣ جزء ۲۵، سوره دخان، آیات ۲ تا ۶ 💠 وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ ﴿۲﴾ إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ﴿۳﴾ فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ ﴿۴﴾ أَمْرًا مِنْ عِنْدِنَا إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ ﴿۵﴾ رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ﴿۶﴾ 🔰 سوگنـد به کتاب روشـنگر* (که) ما آنرا درشبی فرخنـده نازل کردیم (زیرا) که ما هشدار دهنده بودیم* در آن (شب) هر (گونه) کاری (به نحوی) استوار فیصله می‌یابد* (این) کاری است (که) ازجانب ما (صورت می‌گیرد) ما فرستنده (پیامبران) بودیم* (و این) رحمتی از پروردگار توست که او شـنوای داناست* ✨ امام رضا علیه‌السّلام: "إِنّٰا أَنْزَلْنٰاهُ" یعنی ما قرآن را نازل کردیم. "فِي لَيْلَةٍ مُبٰارَكَةٍ إِنّٰا كُنّٰا مُنْذِرِينَ": که منظور از آن لیله القدر است. خداوند در آن‌شب، قرآن را یکباره به بیت المعمور فرود آورد. سپس درطول بیست و سه سـال از بیت المعمور بر پیامبر صلّی‌ اللّه‌ علیه‌ و‌آله نازل شـد. "فِيهٰا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ": یعنی خداونـد در آن شب همه امور را اعم از حق و باطل، رویدادهای سال آینده، بداء و مشیت الهی، تقدیم و تأخیر اجلها، روزی‌ها، بلایـا و بیمـاری‌هـا مقرر می‌کنـد و اقـدام بـه کـاهش یـا افزایش آنهـا مینماید. پیـامبر صلّی‌‌ اللّه‌ علیه‌ وآله آنرا به امیرالمؤمنین علیه‌السلام واگذار می‌کند. امیرالمؤمنین علیه‌السلام نیز آنرا به ائمه علیهم السلام می‌سپارد تا اینکه این امور به علیه‌السّلام واگذار می‌شود و بداء و مشـیت و تقدیم و تأخیر در آن شـرط می‌شود. "إِنّٰا أَنْزَلْنٰاهُ" يَعْنِي الْقُرْآنَ "فِي لَيْلَةٍ مُبٰارَكَةٍ إِنّٰا كُنّٰا مُنْذِرِينَ" ، وَ هِيَ لَيْلَةُ الْقَدْرِ، أَنْزَلَ اللَّهُ الْقُرْآنَ فِيهَا إِلَى الْبَيْتِ الْمَعْمُورِ جُمْلَةً وَاحِدَةً، ثُمَّ نَزَّلَ مِنَ الْبَيْتِ الْمَعْمُورِ عَلَى النَّبِيِّ (ص) فِي طُولِ عِشْرِينَ سَنَةً فِيهٰا يُفْرَقُ يَعْنِي فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ أَيْ يُقَدِّرُ اللَّهُ كُلَّ أَمْرٍ مِنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ، وَ مَا يَكُونُ فِي تِلْكَ السَّنَةِ، وَ لَهُ فِيهِ الْبَدَاءُ، وَ الْمَشِيئَةُ يُقَدِّمُ مَا يَشَاءُ وَ يُؤَخِّرُ مَا يَشَاءُ مِنَ الْآجَالِ وَ الْأَرْزَاقِ وَ الْبَلاَيَا وَ الْأَمْرَاضِ، وَ يَزِيدُ فِيهَا مَا يَشَاءُ، وَ يَنْقُصُ مَا يَشَاءُ، وَ يُلْقِيهِ رَسُولُ اللَّهِ(ص) إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ(ع)، وَ يُلْقِيهِ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع) إِلَى الْأَئِمَّةِ(ع)، حَتَّى يَنْتَهِيَ ذَلِكَ إِلَى صَاحِبِ الزَّمَانِ(ع) وَ يَشْتَرِطُ لَهُ مَا فِيهِ الْبَدَاءُ وَ الْمَشِيئَةُ وَ التَّقْدِيمُ وَ التَّأْخِيرُ. 📚 تفسیر قمی، ج۲، ص ۲۹۰