وارد سال 90 می شویم و فاصله قیمتی اجناس داخلی و خارجی بسیار زیادتر می شود و اینجاست که کارگاه های تولیدی کوچک کاملا از بین میروند اگر یادتان باشد از جمله اقلام وارداتی به ایران سنگ پا و دسته بیل بود چرا؟ آیا ساخت آنها سخت بود؟ خیر چون صرفه ی اقتصادی برای تولیدکننده داخلی نداشت و واردات جای تولید را گرفته بود و البته مصرف کنندگان تا حد زیادی راضی بودند غافل از اینکه چه بلایی عظمایی قرار است سر ایران بیاید! همان بلایی که سر بسیاری از کشورها آوردند! در واقع دشمن بعد از اینکه اقتصاد ایران را کاملا وابسته به فروش نفت و واردات بی رویه به خاطر تثبیت نرخ ارز می کنند، آنوقت تحریم های فلج کننده را اجرایی می کنند! (یعنی تثبیت نرخ ارز، وابسته کردن بازارمصرفی به واردات، ضربه به تولید و کارخانجات ایرانی، تشدید تحریم، نارضایتی مردمی و آنوقت پیشنهاد مذاکره!) حال دیگر دولت دلاری ندارد که از اندک تولیدکنندگان ایرانی حمایت کند! در واقع دولت متوجه می شود که عجب خبطی کرده و به بهانه تثبیت نرخ ارز و حمایت از مصرف کننده و سرگرم شدن به این مسائل و عدم عنایت به سایر محرک های تورمی، پدر تولید را درآورده و به تعبیر بهتر دولت با تثبیت نرخ ارز، به کالای خارجی یارانه می داده است و از آنها حمایت می کرده! و اینگونه دولت مجبور می شود برای حمایت از تولید، تمام تورم سالیانه ای که باید روی دلار هم اعمال میکرده و نکرده را یک جا اعمال کند و دلار را دو برابر و سه برابر و چهار برابر کند! یعنی دلار می شود 4000 تومان و آن خودکار خارجی مثالمان می شود 40.000 تومان! و حالا خودکار ایرانی می تواند رقابت کند و کارگران به کار فراخوانده می شوند! ادامه دارد... دوستان عنایت داشته باشند فعلا در حال وضعیت شناسی دقیق صحنه هستیم و ان شاء الله وضعیت مطلوب و راهکارها نیز بیان می شوند فعلا ببینیم بازخوردها چیست! 🆔 @Binesh_Rahbordi