(قسمت اول) در تمام ماه ، شعاع شمس وجود مستقيماً می‌تابد. يعنی همان گونه که خورشيد هنگام ظهر، به طور مستقيم و بدون هيچ زاويه‌ای نسبت به زمين می‌تابد و هيچ سايه‌ای تشکيل نمی‌شود، شعاع شمسِ الله و صفات او نيز، در ماه رجب با تمام خواصّش چنان به ارض وجود انسان نزديک می‌شود، که سایۀ ماهيت کاملاً از ميان می‌رود و تمام وجود انسان، آمادۀ گرفتن صبغةالله و رنگ خدا می‌شود. انسان در ساير ماه‌ها برای رسیدن به قرب حق‌تعالی، بايد بسیار تلاش‌ کند، تا بتواند موانع ماهيت را کنار بزند و حجب ظلمانی و نورانی را درنوردد. ولی در اين ماه جلوات و عنايات حضرت حق پايين آمده‌اند تا عبد را بالا برند. ماه، ماه است و تجلّی رحمت خاصّۀ الهی؛ به همين دلیل اثری تصورناشدنی در سازندگی و روحیۀ آدمی دارد و در قیامت، ندای "أين الرجبيون" به کسانی تعلّق می‌گيرد که اين ماه را درک کرده و از آن بهره‌مند شده باشند. برگرفته از @Lotfiiazar