✍️ اگر نماز غذای روح است، چرا من لذتی نمیبرم؟
✅ پاسخ:
1️⃣ کسی که بیمار شده و میلی به غذا ندارد
به توصیهی پزشک و اصرار اطرافیانش کمی غذا در دهانش میگذارد
اما
اولین قاشق را که دهانش میگذارد، از خوردن پشیمان میشود.
خوشمزه ترین کبابها هم برایش بی مزه است و از خوردن فراری است.
2️⃣ اما اگر یک نوجوان سالم آنجا باشد که ناهار هم نخورده باشد، لحظه شماری میکند تا بتواند لقمهای از همان غذا بخورد.
وقتی هم که میخورد، آنقدر خوشمزه و خوش اشتها میخورد که بقیه هم به هوس میافتند.
در حالی که غذا همان غذاست!
3️⃣ روحی هم که سالم نباشد، همین وضع برایش پیش میآید
یعنی اشتهایش به نماز کم میشود
اگر هم بخواند، لذتی نمیبرد.
4️⃣ اگر میخواهی از نمازت لذت ببری و با میل و رغبت بیشتری نماز بخوانی، راهش این است که روحت را درمان کنی.
کمی مراقبه و مواظبت از رفتار و فکرهای مان، حال روح را بهتر میکند.
بعد از مدتی خودمان هم میفهمیم حال روحمان بهتر شده است.
🌹البته
اینطور هم نیست که نصف روز مراقبه کنیم و بعدش از نمازمان اوج لذت را ببریم
طول درمان لازم است.
در مریضیهای جسمی هم مدتی طول میکشد تا دارو و درمان اثر کند.
اگر یک مدت این حال مراقبه را حفظ کنیم، سلامت روحمان بر میگردد.
➖➖➖➖➖➖➖➖
🌓 عضویت در کانال "او خواهد آمد"