واقعا عجیبه از یک روحانی (جلیل محبی) که فرق بین «مشروعیت» و «مقبولیت» رو متوجه نباشه! اولا مراد از مشروعیت، مشروعیتِ دینی‌ست، نه مشروعیت سیاسی. دوما: امام خمینی: «من که ایشان (مهندس بازرگان) را حاکم کردم، یک نفر آدمی هستم که به واسطه ولایتی که از طرف شارع مقدس دارم، ایشان را قرار دادم» رهبرانقلاب: «آن چیزى که به‌عنوان مبدأ مشروعیّت‌ این نظام محسوب می‌شود، یعنى ولایت‌ الهى که به فقیه منتقل می‌شود، مشروط است به پایبندى بر احکام الهى.» فرمایش آیت‌الله میرباقری دقیقا در همین راستاست. حاکم اسلامی مشروعیتش رو از مردم نگرفته، بلکه مشروعیت او الهی‌ست. اما به فعلیت رساندنِ این مشروعیت نیاز به مقبولیت مردمی داره (همان مشروعیت سیاسی). حاکمی که مقبولیت نداشته باشه، محکوم به کناره‌گیری‌ست؛ مثل امیرالمؤمنین‌. او شرعا ولایت داشت، اما مردم او را نخواستند. رهبرانقلاب در جایی دیگه می‌فرمایند: «مردم یک رکنِ مشروعیتند، نه همه‌ی پایه‌ی مشروعیت. اگر کسی که برای حکومت انتخاب می‌شود، از تقوا و عدالت برخوردار نبود، همه‌ی مردم هم که بر او اتّفاق کنند، از نظر اسلام این حکومت، حکومت نامشروعی است» ☫ @Media_Sadid | سدید مدیا