📚آداب دوستی صداقت در دوستی، آن است که ظاهر و باطن انسان با دوست، یکسان باشد و از برخورد دوگانه در روبه رو و پشت سر پرهیز شود. آنان که پشت سر برادر دینی خود به عیبجویی و انتقاد می پردازند اما در برابر او زبان به چاپلوسی و تملّق می گشایند، صفت نفاق و دورویی دارند و این با ایمان ناسازگار است. از این گذشته، اگر دوست داریم دیگران در غیاب و پشت سر ما از ما به خوبی یاد کنند و با عبارت های شایسته درباره ی ما حرف بزنند و از خوبی های ما بگویند، ما هم پشت سر آنان باید همین حالت و رفتار را داشته باشیم و جز به خوبی و از خوبی هایشان سخن نگوییم. بدگویی در نبودِ دوست و برادر دینی، از صداقت به دور است. دوست آن باشد که معایب دوست همچو آیینه رو به رو گوید نه که چون شانه با هزار زبان پشت سر رفته مو به مو گوید رعایت حقوق برادر مسلمان، از سنگین ترین وظایف دینی و اخلاقی است. اگر می خواهیم دیگران با احترام و ادب از ما یاد کنند، باید ادب و احترام را درباره ی آنان رعایت کنیم. اگر نمی پسندیم که با عنوان های زشت از ما یاد کنند، ما هم تعبیرهای زننده و توهین آمیز درباره ی آنان به کار نبریم. اگر از غیبت خود بدمان می آید و ناراحت می شویم، ما هم از آنان غیبت نکنیم. اگر از افشای رازمان توسط دیگران می رنجیم، با افشای اسرار آنان، مایه ی رنجش خاطرشان را فراهم نکنیم. این رفتار، نشانه ی «انصاف» در معاشرت است. @Olometarbiyati