🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 💌 در محضر صحیفه: ۴۶ دعای هشتم - فراز پنجم 🍀وَ نَعُوذُ بِكَ أَنْ نَنْطَوِىَ عَلَى غِشِّ أَحَد🍀 و پناه میبریم به تو که قصد فریب کسی را در دل داشته باشم. 💓 خدایا از این حالتی که  گاهی فریب کسی را در ذهن خود  می پرورانم و آن را مخفی میکنم 🔲 از اینکه در رابطه ام با دیگران نیرنگ بزنم به تو پناه میبرم💟 گاهی رگه هایی از ناخالصی 〰 🚷در دل پیدا میکنم که روی  زبان، نگاه ، آرزو و رفتارم➰  با دیگران اثر میگذارد؛ ▪رگه هایی از بدخواهی نسبت به دیگران؛ ✔ در «من» هست و آن را بروز نمیدهم 🔸و رفتارم در ظاهر خیلی عادی و گاهی دوستانه است ♠ ولی دوست دارم در یک وقت مناسب به او ضربه بزنم، نیرنگ کنم؛ ✔در دلم «غِش» دارم؛ خودم میدانم! احساس میکنم این حالت مهم ترین 👿 وسیله شیطان برای سقوط «من» است. 💧و «من» در نقطه مقابل رضای خداوند قرار گرفته ام 💧و اساس سعادتم در دست ویرانی است 🎭در خیالم میخواهم با بدخواهی و فریب به دیگری ضربه بزنم ✔ ولی در حقیقت این ضربه ها چون پتکی بر روح و روان خودم وارد میشود و آرامشم و 💝 صفای درونم و ✨ اخلاقم را نابود میکند▪ 💓خدایا این چه حالتی است در «من»؟ ✔ آیا وسوسه گری مدام شیطان است؟ ✔ آیا بدخواهی «من» برای دیگران به این دلیل است که گمان میکنم موفقیت آنها؛ مانع پیشرفت «من» است؟ 💜آیا محبت به دنیا  آنقدر مرا پست و حقیر کرده ⚠ که برای وصل به آن 🔳 حقد و کینه در «من»ایجاد شده؟ https://eitaa.com/Omidezendegi🌹 🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀