هر روز در قنوت نماز می‌خوانم: «رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ» اما جانمازم را که می ‌بندم، به جای آنکه در زندگی روزمره دنبال حسنه ی دنیا و آخرت باشم، تمام همّ و غمم، فقط رسیدن به حسنه و رفاه دنیاست. آنجا که در تربیت فرزند، بچه را مال خودم میدانم و طبق خواست خودم او را تربیت می‌کنم؛ هرطور بخواهم لباس تنش می‌کنم و هرجور دلم خواست با او رفتار می‌کنم. آنجا که پول و جوانی و مقام و همسر و... را فقط برای خوشی و لذت دنیا می‌خواهم. درحالی‌که حسنه ی دنیا و آخرت، یعنی به کارگیری دنیای فانی در جهت آخرت باقی. یعنی همه ی داشته‌هایت را در جهت آبادی آخرتت به کار بگیری؛ از دنیا طوری بهره‌برداری کنی که تو را به سعادت ابدی برساند. یعنی تعدیل غرایز و امیال دنیوی، در جهت رضای خداوند. @Quranahlebayt