🔸ادامه👇
🔹و گفت: ما مردم قريش و اهل مكّه زنان را توسرى خور خود داشتيم، و بر آنان مسلط بوديم، و چـون بـه مـديـنـه مـهاجرت كرديم، به مردمى برخورديم كه توسرى خور زنان خود هـسـتـنـد، و زنـانـشان بر آنان تسلط دارند، رفته رفته زنان ما هم شروع كردند از زنان مدينه چيز ياد گرفتن، روزى من به همسرم غضب كردم، و با او قهر نمودم، ولى او مرتب از در آشتى در مى آمد، و من آشتى نمى كردم، همسرم گفت چرا آشتى نمى كنى، (تو كه از
پـيـغـمـبـر بـالاتـر نـيستى)، به خدا قسم زنان پيغمبر اگر بين يكى از آنها با پيغمبر اختلافى بيفتد، اين كدورت بيش از يك روز طول نمى كشد، روز قهر مى كند و شب آشتى. گفتم: زنان پيغمبر هم هر كدامشان چنين كنند زيانكارند.
آنگاه گفت: و منزل من در مدينه در محله عوالى بود، و مرا همسايه اى از انصار بود، كه با او نـوبـت گذاشته بودم، يكبار او به خدمت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم مى رفت و خبر وحى و اخبار ديگر را براى من مى آورد، و يك نوبت من مى رفتم.
در ايـن بـيـن چـنـد روزى داشتيم با آن همسايه صحبت مى كرديم، كه قبيله غسان دارند اسب هـاى خـود را نـعـل مى كنند كه به جنگ ما بيايند، روزى به طرف خانه آمد و درب خانه مرا كـوبـيد و گفت: حادثه مهمى رخ داده، پرسيدم: آيا قبيله غسان آمده؟ گفت نه، حادثه اى كـه از حـمـله غـسـان مـهـم تـر اسـت، و آن ايـن اسـت كـه رسـول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم زنان خود را طلاق داده. من در دلم گفتم اى داد و بـيـداد حـفـصـه دخـتـرم بـيـچـاره شـد، و مـن ايـن را هـمـيـشـه پـيـش بـيـنـى مـى كـردم كـه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم نتواند با دختر من زندگى كند، و سرانجام او را طلاق دهد، همين كه نماز صبح را خوانديم، لباس خود را پوشيدم و به طرف خانه حفصه روان شـدم، ديـدم حـفـصـه گـريـه مـى كـنـد. پـرسـيـدم آيـا رسـول خـدا صـلى اللّه عـليـه و آله وسـلم تو را طلاق داد؟ گفت: نمى دانم، ولى از من كـنـاره گـيـرى كـرده و در مـشـربـه (نـام بـاغـى اسـت كـه مـاريـه در آن مـنـزل داشـت، و به همين مناسبت آن باغ را مشربه ام ابراهيم مى گفتند) عزلت گزيده. من بـه طـرف مـشـربـه رفـتـم، در آنـجـا بـه غـلامـى سـيـاه بـرخـوردم، گـفـتـم از رسـول خـدا صـلى اللّه عـليـه و آله وسـلم اجـازه بـگـيـر داخـل شوم غلام سياه برگشت و گفت اجازه گرفتم، ليكن حضرت چيزى نفرمود، ناگزير بـه طـرف مـسـجـد رفـتـم و پـيـرامـون مسجد جمعيتى را ديدم كه مى گريستند، پهلوى آنها نشستم.
ولى نـتـوانـسـتـم خود را آرام كنم، دوباره برخاستم نزد غلام سياه آمده گفتم برايم اجازه بـگـير. غلام به درون رفت و برگشت، و گفت اجازه گرفتم، ليكن حضرت چيزى نگفت، هـمـيـن كـه خـواسـتـم بـرگـردم، غـلام صـدايـم زد كـه بـرگـرد و داخـل شـو، حـضـرت اجـازه فـرمـودنـد، داخـل مـنـزل شـدم ديـدم رسـول خـدا صـلى اللّه عـليـه و آله وسـلم بـه حـصـيرى تكيه كرده و خشونت حصير در بـدنـش اثـر گـذاشـتـه. عـرض كـردم: يـا رسـول اللّه آيا زنان خود را طلاق گفته اى؟ فرمود: نه، عرض كردم: اللّه اكبر، يا رسول اللّه ما مردم قريش همواره مسلط بر زنان خود بوديم، از روزى كه وارد مدينه شده ايم زنان ما بد هوا شده اند، چون در مدينه زنان بـر مـردان مـسـلطـنـد، روزى مـن به همسرم خشم كردم ، ولى او بدون اينكه پروايى داشته بـاشـد و بـه خـشـم مـن اعتنايى بكند با من گفت و شنود و نشست و برخاست كرد، من به او پـرخـاش كـردم كـه مـثـلا چـقـدر پـررويـى گـفـت : پررويى ندارد، به خدا سوگند زنان رسـول خـدا صـلى اللّه عليه و آله و سلم همين طورند، اگر كدورتى پيش بيايد بيشتر از يك روز طول نمى كشد، شبش با آن حضرت گفت و شنود مى كنند، مـن در پـاسـخ همسرم گفتم زنان رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم هم بد مى كنند، هـر كـس ايـن كـار را بـكـنـد زيانكار است، بعدا روزى به خانه دخترم حفصه رفتم، از او پـرسـيـدم آيـا شـمـا زنان پيامبر اينطوريد كه سر به سر آن جناب مى گذاريد، و اگر قـهر هم بكنيد تا شب بيشتر ادامه نمى دهيد؟ حفصه گفت : آرى، گفتم: هر كس از شما چنين كند بدبخت و زيانكار است، براى اينكه چه امنيتى داريد، از اينكه خداى تعالى به خاطر خـشـم رسـولش بـر شـمـا خـشـم كـنـد؟ و آيـا بـعـد از خـشـم خـدا جـز هـلاكت چه خواهد بود، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم چون اين را شنيد تبسم كرد.
عـرض كـردم مـن هـمـواره بـه حـفـصـه سـفـارش كـردم سـر بـه سـر رسـول خـدا صـلى اللّه عـليـه و آله وسـلم مـگـذار، و از او چـيـزى درخـواسـت مكن، هر چه خـواسـتـى بـه خود من بگو تا برايت فراهم كنم، و اگر هؤ ويت از تو قشنگ تر بود، و نـزد رسـول خـدا صـلى الله عـليـه و آله وسـلم مـحـبـوب تـر بـود تـحـريـك نـشـوى، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم بار ديگر تبسم كرد.
🔸ادامه در پست۴👇