اندوهت را بتکان جهان منتظرت نمی‌ماند تا حالت خوب شود.  جهان صبر نمی‌کند تا غُصه‌ات سر آید.  جهان برای هیچکس منتظر نمی‌ماند و برای هیچکس صبر نمی‌کند.  جهان می‌رود چه تو غمگین باشی و چه شادمان، چه سوگوار باشی و چه رقصان. می‌دانی این جهانی که می‌رود نامش چیست؟ نامش عمر است و تو ناگزیری که دنبالش بروی حتی اگر سینه خیز. تو ناگزیری که اندوهت را بتکانی و غمت را بشویی و بروی، وگرنه جهان می‌رود و عمر می‌رود و تو جا می‌مانی از جهان و از عمر و از خودت! ‏ • عرفان نظرآهاری