مادربزرگ همان طور که از جایش بلند می شد رو به مادر گفت: –می‌بینی؟ دخترت تکبر نداره. من اشتباه کردم گفتم اون خامه باید پخته بشه، ما خامیم، ما باید پخته بشیم. در حال بیرون رفتن از اتاق جمله‌ی آخرش را مدام تکرار می‌کرد. مادر نفسش را بیرون داد و سرش را به علامت تاسف تکان داد. –لابد می خوای همون خط مترویی فروشندگی کنی که قبلا باهاش می رفتی و میومدی؟ چهار دست و پا به طرف مادر رفتم. –هر خطی که شما بگید می رم. مادر با تعجب نگاهم کرد. –الان حالت خوب شد از جات بلند شدی؟! –من حالم خوب بود فقط یهو فشارم افتاده بود. مادر لب هایش را روی هم فشار داد. –دوتا شرط دارم، اگر قبول کردی می تونی بری. بی‌فکر گفتم: –هر چی باشه قبوله. مادر وسایل دوخت و دوزش را کنار گذاشت. –می‌دونم تو خیلی با مسئولیتی و نگران دخل و خرجی. منم دقیقا به خاطر همون مسئولیتی که خودت خوب درک می کنی نمی خوام این وصلت سر بگیره. اگر می خوای از من دلخور باشی و ناراحتی کنی و قهر و گریه یا هر کار دیگه‌، از الان بهت بگم، این کارا برای من تحمل کردنش آسون تر از اینه که تو رو حتی یه لحظه مثل ساره ببینم. تا خواستم حرفی بزنم دستش را بالا برد. –دیگه‌ نمی‌خوام دوباره باهام بحث کنی. شرط دومم اینه که... –پس شرط اول چی شد؟ –اولی رو که گفتم؛ فراموش کردن اون پسره. دومم این که نه بهش زنگ می زنی نه می ری می‌بینیش. حالا اگه می تونی قبول کنی، برو. مایوسانه به گوشه‌ی اتاق پناه بردم و زانوهایم را بغل کردم. لیلافتحی پور 🌸🌸🌸🌸🌸🌸