🌤
سیمای امام زمان علیه السلام در قرآن شماره 2 – سوره شمس
و الشَّمسِ وَ ضُحاها * وَ القَمَرِ إذا تَلاها * وَ النَّهارِ إذا جَلّاها * وَ اللَّیلِ إذا یَغشاها.
(سوره شمس آیات 1 تا 4)
سوگند به خورشید و هنگام اوج درخشندگیش * و سوگند به ماه که در پی آن است * و سوگند به روز که تاریکی را می زداید و جهان را روشن می کند * و قسم به شب هنگامی که عالم را پردهء سیاهی برکشد.
راوی می گوید: از امام جعفر صادق علیه السلام درباره ی معنای آیه شریفه “والشَّمسِ وَ ضُحاها” پرسیدم، فرمودند: خورشید رسول خدا میباشد که برای مردم دینشان را واضح و روشن ساخت. عرض کردم: “و سوگند به ماه که در پی آن است” ، فرمودند: او امیرالمومنین است که در پی رسول خدا است.
گفتم: “و سوگند به روز که تاریکی را می زداید و جهان را روشن می سازد”، فرمود: آن امام از ذریه فاطمه از نسل رسول الله است که تاریکی جور و ظلم را می زداید. پس خداوند سبحان از او حکایت آورده که فرموده: “و سوگند به روز که تاریکی را می زداید و جهان را روشن می سازد”، منظور از آن حضرت قائم می باشد.
و پرسیدم:”و سوگند به شب هنگامیکه عالم را در پردهء سیاهی برکشد”، فرمود: آن امامان جور و ظلم هستند که به استبداد خود جدای از خاندان رسول، زمام امور را به دست گرفتند و به مسندی تکیه زدند که آل رسول شایسته تر بودند، پس دین خدا را با ظلم و ستم پوشاندند، که خدای سبحان کار آنان را حکایت کرد و فرمود: و سوگند به شب هنگامی که عالم را در پرده سیاهی برکشد.
📚 تأویل الآیات الظاهره ص ۸۰۵
https://eitaa.com/doabarayezohoor