دولت وفاق؛ شعار وحدت و سمت‌های بی‌کاربرد! دولت جدید با شعار "وفاق" روی کار آمد، اما به‌جای تحقق این وعده، سمت‌های عجیب و نامأنوسی مانند معاون راهبردی، دستیار رئیس‌جمهور در هماهنگی اجرای سیاست‌های کلی توسعه دریامحور و دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور را ابداع کرده است که نه تنها معلوم نیست ردیف بودجه‌ای دارند یا نه، بلکه در شرایط حساس کنونی، بودجه و منابع کشور را بدون تأثیرگذاری واقعی، صرف پست‌های نمایشی می‌کنند. در حالی که مردم ایران هر روز با هراس از احتمال جنگ با اسرائیل روزگار می‌گذرانند، دولت به‌جای تمرکز بر حل بحران‌های واقعی و تلاش برای ایجاد ثبات، همایشی با نام "وفاق" برگزار می‌کند! اما سوال این است که این "وفاق" در کجای عملکرد دولتمردان دیده می‌شود؟ به نظر می‌رسد این همایش‌ها و سمت‌های نمایشی بیشتر برای سرگرم کردن جامعه و نشان دادن پوسته‌ای از فعالیت هستند، بدون اینکه واقعاً به مسأله‌ای بنیادین بپردازند. اگر از هر یک از این افراد بپرسیم، همه خود را دکتر و متخصص می‌نامند و با انبوهی از مدارک ناکجاآبادی، از اشتباه ادراکی ما در فهم "وفاق" شکایت می‌کنند. اما آیا واقعاً راه وفاق در این پست‌ها و القاب عجیب و غریب است؟ چگونه باید با این وضعیت مواجه شد؟ این جماعت که زیر پرچم مقدس "خدمت" ادعای تخصص و درایت دارند، در عمل چیزی جز مصرف منابع و گسترش بوروکراسی بی‌فایده نیستند. به راستی چگونه باید با این خودعاقل‌پنداران مواجه شد که با شعارهای پرطمطراق و القاب پر زرق و برق، دردی از مشکلات واقعی جامعه دوا نمی‌کنند؟ آیا زمان آن نرسیده که به جای القاب نمایشی و همایش‌های نمایشی، به ریشه مشکلات و راه‌حل‌های عملی فکر کنیم؟ پاسخ این سوال شاید ساده باشد: بازگشت به واقعیت‌ها، حذف سمت‌های تشریفاتی، تمرکز بر نیازهای اساسی جامعه و برخورد صریح با کسانی که به جای عمل، درگیر بازی با الفاظ و سمت‌ها هستند. این تنها راهی است که می‌تواند از هدررفت منابع و تشدید بحران‌ها جلوگیری کند.