«پذیرش بدنامی» بهترین دلیل برای هیاهو و هتاکی نشریه ای بی نام و نشان در فرانسه ، بی نتیجه بودن حمایت از اغتشاشات خیابانی در ماه‌های اخیر توسط دولت های اروپایی ست. نشریه ای که بارها نشان داده حاضر است سپر بلای دولت فرانسه شود و «بدنامی» را به «بی نامی» ترجیح دهد. اما تعجب این روز هایمان در داخل کشور از عده ای از هر دو جریان سیاسی ، سلبریتی های وطنی و نخبگان دانشگاهی ست که حتی نقد به نحوه بازی فلان فوتبالیست بازنشسته را در یکی از شبکه های صدا و سیما که میشود در برنامه ای دیگر به آن پاسخ های فنی داد را برنمی تابند و آنرا آسیب به سرمایه های ملی و در جهت دو قطبی سازی فضای جامعه می بینند و تا تخریب کامل صدا و سیمای ملی کشور پیش میروند اما در مقابل هتاکی علنی به بالاترین مقام رسمی کشور(حتی اگر اعتقادی به ولایت فقیه هم نداشته باشند) توسط بیگانگان با سکوت خود انگار مهر تایید به توجیهات دولت فرانسه در باب آزادی بیان میزنند. جامعه به نخبگان خود و اولویتهای جامعه نخبگی نگاه میکند و در مورد آن قضاوت خواهد کرد. نخبگانی که علنا نسبت به هتاکی به بالاترین فرد با جایگاهی که قانون اساسی به ایشان داده است سکوت میکنند ، آنجا که منافعشان اقتضا کند در مقابل تاریخ و سرزمین شان نیز پیرو «گفتمان سازش» خواهند بود و اینگونه بود که در طول تاریخ از فلات بزرگ ایران تنها تکه ای سرزمین برایمان به یادگار مانده است. به کجا میرویم؟ عمران علیزاده ۱۶ دیماه ۱۴۰۱ 🆔 @Gilan_Press