💠امام صادق علیه‌السّلام: مَا أَبْرَزَ عَبْدٌ يَدَهُ إِلَى اللَّهِ الْعَزِيزِ الْجَبَّارِ إِلَّا اسْتَحْيَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يَرُدَّهَا صِفْراً حَتَّى يَجْعَلَ فِيهَا مِنْ فَضْلِ رَحْمَتِهِ مَا يَشَاءُ فَإِذَا دَعَا أَحَدُكُمْ فَلَا يَرُدَّ يَدَهُ حَتَّى يَمْسَحَ عَلَى وَجْهِهِ و رَأْسِهِ هیچ بنده‌ای دستش را به سوی خدای عزیز جبّار نمی‌گشاید، مگر این که خدای عزّوجل حيا می‌کند از این که آن را خالی برگرداند، تا این که از فضلِ رحمتش آن مقداری که بخواهد در آن قرار می‌دهد، پس وقتی یکی از شما دعا می‌کند، دستش را برنگرداند، تا این که بر صورت و سرش بکشد. 📚كافی ج۲ ص۴۷۱ «اَللّٰهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج»