دولت گرفتار ترمز پورمحمدی 🔹وزارت کار و وزارت اقتصاد با افزایش رقم کالابرگ برای همه موافق‌اند؛ رئیس سازمان برنامه اما می‌گوید «پول نداریم». 🔹رئیس‌جمهور دستور پرداخت معوقات واردکنندگان کالاهای اساسی را می‌دهد؛ رئیس سازمان برنامه پول را پرداخت نکرده است و می‌گوید «بدهی سال‌های قبل باید دوباره حسابرسی شود». 🔹بحث ترمیم حقوق متناسب با تورم مطرح می‌شود و جمله سازمان برنامه هم همان همیشگی است، «پول نداریم و افزایشی در کار نیست». 🔹این جمله البته تازه نیست؛ به دوره سیدحمید پورمحمدی هم محدود نمی‌شود؛ عمده رؤسای سازمان برنامه، در نهایت، هر بحث دولتی را به همین جمله می‌رسانند. 🔹علتش هم روشن است؛ سازمان برنامه همیشه با سوال کسری بودجه روبه‌روست و وقتی جریان فکری سر کار باشد که کسری بودجه را عامل اصلی تورم می‌داند، طبیعتا از هر مسیری جلوی پرداخت را می‌گیرد. 🔹در شرایطی که تاب‌آوری به تعیین‌کننده‌ترین آیتم جنگ بدل شده، افزایش رقم کالابرگ و ترمیم حقوق یک ضرورت است؛ سوال بودجه اما جلوی این ضرورت می‌ایستد. 🔹در حالی که واردکننده به پشتوانه دولت برای شکستن محاصره نیاز دارد، سوال بودجه به آن اعتنایی نمی‌کند. 🔶 پس با کسری بودجه چه کنیم؟ 🔸اول: کسری را واقعی اندازه بگیریم، نه پنهان 🔸دوم: درک کنیم که اگر پول به بخش مولد اقتصاد هدایت شود، از مسیر رونق می‌تواند اثر ضد تورمی ایجاد کند. 🔸سوم: اولویت‌ها را اعلام کنیم، تاب‌آوری در شرایط جنگی، امنیت اقتصادی و پرداخت منظم اگر اولویت نیست، پس دولت کدام اولویت مهم‌تری را مدنظر دارد. 🔸چهارم: کسری را با چاپ پول پر نکنیم. 🔸پنجم: منابع غیرتورمی از جمله حذف معافیت‌های ناکارآمد، مالیات بر رانت و سوداگری، اصلاح یارانه‌های غیرهدفمند، فروش دارایی‌های مازاد، مدیریت بدهی و انضباط هزینه را بسازیم. 🔸ششم: چارچوب بودجه میان‌مدت داشته باشیم. 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 شاهی از حزب سبز -  خادم ابرکانال کمیته پیگیری‌حقوق‌ بازنشستگان‌کشور @httpshah