🔹خوشا به حال "دلدادگان جامانده" استاد طاهرزاده: وقتی در این سفر اربعینی، دل‌ها نسبت به هم در یک حضور تاریخی یگانه شده‌اند، گویا آنان که رفته‌اند، روح و جان‌شان در نزد آنانی است که مانده‌اند و آنانی که جامانده اربعینی‌اند، دلشان در کنار آنانی است که قدم قدم به سوی آن حضور پیش می‌روند؛ گویا جلوتر و دوان دوان در حرکتند. این است قصه حضور در تاریخی که انسان‌ها بناست در نسبت اربعینیِ این سال‌ها همدیگر را ذیل حضرت اباعبدالله «علیه السلام» درک کنند. در آن صورت جاماندگان به هیچ وجه جامانده نیستند. دل‌های مشتاقی که از ماه‌ها قبل در انتظار سفری ملکوتی‌اند، جا نمی‌مانند؛ هرچند محدودیتِ عالم خاک زنجیر به پایشان بسته باشد. «بُعد منزل نبود در سفر روحانی». اینان همان «دل دادگانند» نه «جاماندگان». به اندازه حسرتی که از نرفتن دارند، آن حسرت، آنان را بیشتر از رفتن‌های معمولی در آن‌جا حاضر می‌کند. و در این رابطه می‌توان گفت: خوشا به حالِ دل‌دادگانِ جامانده! همیشه آن‌که نرفته است، بی‌قرارتر است! همیشه آن‌که نرفته است، کم‌سعادت نیست