کاش می شد بعد از بازگشت از زیارت ها، چند دقیقه ی بهشتی‌ش را بریزی گوشه‌ی جیبت برای وقت هایی که سرمای روزگار دمارت را در می آورد. آن وقت پشت کنی به دنیا و ما فیها، سرخوش دست ببری داخل جیبت و آن دقایق را ولو اندک دوباره زندگی کنی، نفس بکشی،اشک بریزی، تماشا کنی .... و دلتنگم😞