۵۱-عزیزترین افراد نزد او کسی بود که خیرش بیشتر به دیگران می‌رسید. ۵۲-احدی از محضر او نا امید نبود و می‌فرمود «برسانید به من حاجت کسی را که نمی‌تواند حاجتش را به من برساند.» ۵۳-هرگاه کسی از او حاجتی می‌خواست اگر مقدور بود روا می‌فرمود و گرنه با سخنی خوش و با وعده‌ای نیکو او را راضی می‌کرد. ۵۴-هرگز جواب رد به درخواست کسی نداد مگر آنکه برای معصیت باشد. ۵۵-پیران را بسیار اکرام می‌کرد و با کودکان بسیار مهربان بود. 🌺🌺🌺🌺🌺🌺 ۵۶-غریبان را خیلی مراعات می‌کرد. ۵۷-با نیکی به شروران، دل آنان را به دست می‌آورد و مجذوب خود می‌کرد. ۵۸-همواره متبسم بود و در عین حال خوف زیادی از خدا بردل داشت. ۵۹-چون شاد می‌شد چشم‌ها را بر هم می‌گذاشت و خیلی اظهار فرح نمی‌کرد. ۶۰-اکثر خندیدن آن حضرت تبسم بود و صدایش به خنده بلند نمی‌شد. 🌺🌺🌺🌺🌺🌺 ۶۱-مزاح می‌کرد، اما به بهانه مزاح و خنداندن، حرف لغو و باطل نمی‌زد. ۶۲-نام بد را تغییر می‌داد و به جای آن نام نیک می‌گذاشت. ۶۳- بردباری اش همواره بر خشم او سبقت می‌گرفت. ۶۴- برای فوت دنیا ناراحت نمی‌شد و یا به خشم نمی‌آمد. ۶۵- به خاطر خدا آنچنان به خشم می‌آمد که دیگر کسی او را نمی‌شناخت 🔺🔺🔺🔹🔹🔺🔺