وقتي ردپاي خدا را در زندگي پيدا كردم... فهميدم ميتوانم پاهايم را از گليمم درازتر كنم!!! و خواسته هايم از قد خودم بزرگتر باشند!!! و حتي آرزوهايم محال!!! وقتي لبخند خدا را درميان دعاهايم ديدم... "ترس" برايم معنايش را از دست داد... و جايش را "ايمان" پر كرد...                   هنوز از ياد نبرده ام... چه گله هايي كردم براي سختي راه... و خدا چگونه مرا به بالاي كوه هدايت كرد...         و فراموش نكرده ام كه چه نااميدانه... درپي جرعه اي آب بودم... و خداوند چگونه سيرابم كرد...                 وعده ي خدا اين است: "دستانت را به من بده...       تا فتح كني دنيا را...         و ممكن كني،ناممكن ها را...                            و بدست بياوري...                                      دست نيافتنيهارا..."                    پس خود را به خدا بسپار... تا بيداري ات آرام شود،همچون خواب... خوابت شيرين شود،چون رويا... روياهايت قابل لمس شوند،چون واقعيت... و واقيعتهاي زندگي ات زيبا شوند،چون آرامش... و آرامشت از جنس عشق شود،چون خدا... و خدا همراهت شود،مثل هميشه...                 از هميشه...