گریه، خلقت شگفت خداست و مرتبه ای از ادراک که در آن مرحله فهم و زبان و اشاره از حرکت باز می ایستند. گریه، خلقت شگفت خداست و تنها زبانی که ادراک غمگنانه را بازگو می کند‌. بزرگی هر کس به بزرگی غمی است که در دلش پنهان کرده است. غم شوکت دارد، مهابت دارد، هیجان می آفریند و حرارت می بخشد. هر کسی به اندازه ادراکش از حقیقت، غم دارد. آن ها که غم را به افسردگی و غصه فرو می کاهند غم نمی فهمند.