─═ঊ 🦋🍃🔮🍃🦋ঊ═─ 💠آه ، اسمی از اسم های خدا ❗️ ❌باورتان می شود که «آه» نامی از نام های خدا باشد⁉️ ✅امام صادق (علیه السلام) و جمعی از یارانشان به عیادتِ بیماری رفته بودند.آن شخصِ دردمند ،پیوسته آه می کشید و ناله می کرد.یکی از همراهان امام صادق(علیه السلام)به او توصیه کرد که به جای «آه و ناله کردن» نام «خدا » را بر زبان رانده و ذکر بگوید! اینجا بود که امام صادق(علیه السلام)فرمودند: « آه ، اسمٌ من اسماءِ الله تعالی،فَمَن قال :آه ، اِستَغاثَ باللهِ عَزَّ و جَلَّ:همانا آه نامی از نام های خدای بلند مرتبه است،پس هر کس بگوید:آه،از خدای عزتمند و بزرگ، فریادخواهی کرده است» 📚(مستدرک الوسایل،ج ۲ص۱۴۸) ✅در قرآن کریم ،ده ها نام و صفت،برای خدای متعال بیان شده و در روایات و دعاهای معصومان (علیهما السلام)تعداد بیشتری ذکر شده است و در دعای شریف جوشن کبیر،خداوند با هزار و یک اسم و صفت ،یاد شده است؛اما در میان همۀ اینها نام« آه »را نمی یابیم❗️ ⬅️تأمل بیشتر: ✅در قرآن کریم از ابراهیم (علیه السلام) ،آن قهرمانِ توحید،در دو جا با صفتِ«اَوّاه»یاد شده است.اَوّاه،بر وزن فَعّال،به معنی کسی است که زیاد آه می کشد.امام باقر(علیه السلام) در معنای آن فرموده اند: «اَوّاه کسی است که در نمازش و در بیابان ها و خلوتگاه ها بسیار به درگاه خدا زاری می کند.» 🔹آه، از اصواتی است که در هنگام غم و درد ،ناخودآگاه بر زبان انسان جاری می شود و گویی نفَسِ داغ و سوزانی است که در هنگام تراکُم آتش درون،به ناگاه،بیرون می ریزد، تا تسکینی برای سوزش درونی آدمی باشد. 🔸اما چگونه است که این صوتِ ناخواسته و ناخودآگاه،که از دهانِ انسان دردمند،بر می آید و «فارس »و «عرب» و اهل زبان های دیگر ،در آن مشترک اند،نام خدا تلقی می شود؟!👇👇 💠 مگر نه این است که «آه کشیدن »،همان سر باز کردنِ آتشفشان درون است؛ و هر کس ،به هر دلیلی که آه می کشد ،مواجهۀ خود را با ⛔️دردِ جانکاهی، ⛔️یا مصیبت جگر خراشی، ⛔️یا اندوه گذشته ای، ⛔️یا بیم آینده ای، ⛔️یا فقرطاقت سوزی، ⛔️یا برباد رفتن آرزویی، ⛔️یا خدشه دار شدن آبرویی، اعلام ؛و به ناتوانی و ضعف خود در برابر آن اعتراف می نماید؟و مگر «آه»ترجمه و برگردانی از این جمله نیست که : ❌«من واقعاً کم آورده ام»؟ 🔸و «آه» از اسم های خداست ؛یعنی که ما خدایی داریم که در همین نزدیکی است! کافی است بدانی و بفهمی و با هر زبان، حتی زبانِ بی زبانی ،به کوچکی و نیازمندی و ناتوانی خود اعتراف کنی! درست همان جاست که او به ندای تو پاسخ می گوید و صدایش همه جا را پر می کند که: ✅«آیا بندۀ من مرا صدا کرده است؟آیا او محتاج یاری من است؟آیا پندارهای نادرستِ بی نیازی را کنار زده است؟آیا به راستی، به ناتوانی و تنهایی خود پی برده است؟» 🔹او خدایی است که امام سجاد(علیه السلام)، این «روحِ زیبای پرستنده»،و این قهرمان عرصه های بندگی،در دعای فرازمند «ابو حمزه»،او را چنین می شناساند: «من می دانم که تو برای امیدواران،در جایگاهِ اجابت نشسته ای و برای ناله کنندگان ،در کمینگاهِ فریاد رسی قرار داری ...و می دانم که مسافری که به سوی تو، رَه می سپارَد،مسافتی کوتاه در پیش دارد.» ⬅️اما «ابراهیم »،چون ما نبود که آه کشیدنش، به دنبالِ فقری و فلاکتی یا بسته شدنِ دری یا نزول بلایی ..باشد؛او «اَوّاه» بود؛یعنی که همیشه و در هر حال آه می کشید؛او در عین دارایی ،به نداری اعتراف می کرد.سلامتش او را از بیماری ،و سیری اش او را از گرسنگی غافل نمی ساخت.او خلیلِ حضرتِ دوست بود و قدرِ «آه »را می دانست؛آهی که نامی از نام های خداست و از زبان هر دردمندی برآید،خداست که به آن لبیک می گوید. 🔸از «آه» غافل نشویم❗️✅ 🍃استاد: ابوطالب لاچینی🍃 ─═ঊ 🦋🍃🌺🍃🦋ঊ═─ سروش: 👇👇👇 sapp.ir/raheroshan_khamenei ایتا: 👇👇👇 Eitaa.com/raheroshan_khamenei واتساپ: 👇👇👇 https://chat.whatsapp.com/JFtp3h8hMxj7LYdd4W2tSP ─═ঊ 🔮🍃🌺🍃🔮ঊ═─