آدم بعضی وقتا وسط دوییدن دو دقیقه می‌شینه رو زمین، کفشاشو درمیاره، به تاولای پاش خیره میشه و گریه می‌کنه از درد، ولی فکر نمی‌کنه که جاده تموم‌شدنی نیست! آدم حتی وسط همون گریه‌ها هم می‌دونه که ته همه‌ی همه‌ی جاده‌های دنیا، یه جایی هست بالاخره...