ترسناکترین لحظه شبکه اجتماعی کجاست ؟ ترسناکترین لحظه شبکه اجتماعی جایی است که ما دیگر جایی برای حرف زدن پیدا نمی‌کنیم و به شبکه پناه می‌بریم. انواع و اقسام روشها از طرف دولتها در جوامع انسانی برای حذف فضاهای عمومی گفتگو به کار میرود. نمیخواهم این را بدیهی و طبیعی جلوه دهم. حذف فضاهای گفتگو اصلا طبیعی نیست. یعنی شما فکر کنید به اینکه پارکها کم کم حذف شوند. خیابانها فاقد پیاده روهایی با عابران پیاده شوند. فرهنگسراها به تاراج سیاست بروند. ارتباطات عمومی و جمعی جایی برای ساختن خود نداشته باشد. رسانه ها به عنوان آخرین سنگری که میتواند عرصه گفتگو باشد، به دلیل کوته فکری سیاست ورزان ریز و درشت، محدود و ناتوان و خسته شوند. اینجا. درست همین جا نقطه ای است که مردم به شبکه اجتماعی پناه می‌برند. این طبیعی نیست. همه آنچه می بایست در فضای عمومی طرح، اصلاح و بهینه می‌شد، در شبکه اجتماعی بدون هیچ قید و بندی به مرحله انفجار می‌رسد. سیاست ورز حالا بهانه هم دارد: « این انفجار را باید کنترل کرد.» نتیجه چه می‌شود؟ دیگر قصه ای ساخته نمی‌شود که روایت شود. قصه ساخته می‌شود اما توسط مردم این اتفاق نمی افتد. قصه ای که مردم آن را نسازند، زبان آنها، فرهنگ آنها، روان جامعه آنها نمی‌شود. جامعه می‌شود یک تنه‌ی خسته‌ی بی روح و روان. می‌شود یک عروسک خیمه شب بازی. می‌رقصد اما جان ندارد. حرف میزند اما صدای خودش نیست. شوربختانه باعث و بانی این وضعیت انسانهای نابالغی هستند که از بد حادثه در همان ابتدا فضای عمومی اولیه را با توهماتشان، با خودخواهیشان، با حماقتشان تهی از گفتگو و ارتباط کرده اند. چه باید کرد؟ 🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸 کانال تحلیلی خبرنگار بدون مرز یادداشت‌های رضا رضوی روزنامه نگار و نویسنده پیوستن به کانال از طریق لینک عضویت 👇👇 @reporterwithoutborder ارتباط و ارسال پیام برای رضا رضوی 👇👇 🆔 @Reza_Razavi_ghased