هر صبح به تو سلام مى کنم!... نامت را بر لبم جارى مى کنم!... عشقت را در سینه مى پرورانم و بلند فریاد مى زنم: دوستت دارم! امام مهربان!... آنان که براى مولاى‌شان نامه فرستادند و عهد شکستند، بویى از وفاى به عهد نبرده بودند!... کوفیانى که دست دادند و دست بستند، چه مى دانستند عشق یعنى چه؟!... مهربانى چه معنایى دارد؟!... اصلأ نمى دانستند عشق را با "الف" مى نویسند یا "عین"!... اما من، عاشقانه صدایت مى کنم! عاشقانه مى خوانم تو را و عاشقانه مِهرت را در سینه مى پرورانم تا بیایى!... آقاى من سلام!... صبحت به خیر