حکمت ۲۳۲ علی (ع) فرمود : کسى که با دست کوتاه ببخشد با دست بلند باو بخشیده مى شود. سید رضی می گوید : معنى سخن این است که:آنچه انسان از اموال خود در راه خیر و نیکى انفاق مى کند هر چند کم باشد خداوند جزا و پاداش اورا بسیار میدهد و منظور از«دو دست » در اینجا دو نعمت است که امام علیه السلام فرق گذاشته است بین نعمت از ناحیه انسان با نعمت پروردگار را با کوتاهى و بلندی نعمت و بخشش از ناحیه بنده را کوتاه و آنکه از ناحیه خداوند را بلند قرارداده است زیرا نعمت خدا همیشگى و چند برابر نعمت مخلوق است زیرا که نعمت خداوند اصل و اساس تمام نعمت‌ها است بنا بر این تمام نعمت‌ها به نعمت‌هاى خدا باز مى گردد و از آن سر چشمه مى گیرد