سلام و اهداء تحیات الهی🌸 امروز می‌خوام باهاتون درباره یه موضوع خیلی مهم حرف بزنم، موضوعی که با عید قربان و حضرت ابراهیم علیه‌السلام گره خورده. یاد حضرت ابراهیم که میفتیم، انگار داریم از شخصیتی حرف می‌زنیم که تمام زندگیش وقف خدا بود. اون یادمون داد که اگه واقعاً عاشق خدا باشیم، باید بتونیم از هر چیزی که داریم، حتی اگه خیلی برامون عزیزه، به خاطر خدا بگذریم. قصه حضرت ابراهیم علیه‌السلام به ما می‌گه که هر چیزی که توی دلمون جامونده و داره ما رو از خدا دور می‌کنه، باید فداش کنیم. گاهی وقتا این چیزا ممکنه مال و اموال باشه، گاهی یه موقعیت خوب، یه زندگی راحت، یا حتی خواسته‌های دل خودمونه. ولی اصلِ بندگی اینه که دل رو برای خدا خالی کنیم، تا فقط اون جا داشته باشه. خدا خیلی غیوره، یعنی دوست نداره دل بنده‌اش به چیز دیگه‌ای وابسته بشه. خدا می‌خواد که ما فقط به خودش تکیه کنیم، فقط اون رو بخوایم و فقط به خودش دل ببندیم. حضرت ابراهیم هم دقیقاً همین کار رو کرد و ثابت کرد که عشق به خدا از هر چیزی مهم‌تره. عید قربان هم دقیقاً همین پیام رو داره؛ یه فرصت عالی که دوباره به دلبستگی‌هامون فکر کنیم و ببینیم آیا چیزی هست که باید به خاطر خدا ازش بگذریم⁉️ بیایید همه‌چیز رو بسپاریم به خودش.

عیدتون حسابی مبارک باشه🌸 می‌دونید، عید قربان امسال یه جور دیگه‌ای به دل می‌شینه. انگار تمامِ روزهای ایران شده یه “قربانگاهِ عشق”؛ میدانی وسیع برای بزرگترین فداکاری تاریخ بعد از دوره‌ی ائمه‌ی اطهار علیهم‌السلام. چند وقتیه که به این فکر می‌کنم که چطور رهبرمون، در دلِ اون همه سختی و آشوب، با روحی بلند، خودش رو به قربانگاهِ عشق سپرد. هدفی که داشت، فقط برای خودش نبود؛ می‌خواست به میلیاردها انسان، معنایِ واقعیِ آزادگی، عزت و انسانیت رو نشون بده. وقتی این اتفاقات رو می‌بینم، یادِ داستانِ حضرت‌ابراهیم علیه‌السلام می‌افتم. انگار ایشون امروز ناظرِ ما هستند و مردمی رو می‌بینند که در کنارِ عزیزترین‌هاشون، در همون مسیرِ فداکاری ایستاده‌اند؛ بدونِ هیچ شک و تردیدی. این استقامت، واقعاً تحسین‌برانگیزه. آره دیگه همونطور که میگن: بگذر از عافیت و عقل، در این وادیِ عشق که در این مسلخِ حق، عزمِ سفر باید داشت جان نثاری است طریقِ همه یارانِ خدا در دلِ شعله، گلِ خنده به بر باید داشت