بعد از اعلام، مردم با امیرالمؤمنین علیه‌السلام بیعت می‌کنند و تبریک می‌گویند. این صحنه خیلی مهم است. چون نشان می‌دهد که اصل حادثه، در همان زمان برای حاضران واضح بوده است. تبریک گفتن مردم به علی علیه‌السلام فقط یک رسم ساده نبود؛ نشانه‌ای بود از این‌که: ▫️اعلام، مفهوم رهبری داشت ▫️مردم چیزی فراتر از محبت را فهمیده بودند ▫️غدیر در ذهن آنان فقط یک فضیلت‌گویی نبود.

خطبه غدیر، تنها معرفیِ «یک نفر» نبود؛ غدیر معرفیِ «یک مکتب و یک نظامِ رهبری» و به تبع ساختن امت اسلام بود. ▫️پیام های اجتماعی خطبه جامعه بدون امام و رهبر الهی سرگردان می‌شود، محبت اهل‌بیت باید با اطاعت همراه باشد، دین فقط احساس نیست؛ مسئولیت هم هست، حق باید به دست اهلش سپرده شود. غدیر فقط یک مناسبت تقویمی نیست بلکه یک منطق‌هدایت است یعنی اگر دین را میخواهی درست بفهمی، باید: محوریت خدا را نگه داری، جایگاه پیامبر را بشناسی، ولایت را به‌عنوان امتداد رسالت بفهمی و از غدیر، مسئولیت اجتماعی و دینی را یاد بگیری.

پیامبر اکرم در خطبه غدیر، عبارت معروف «إنّی تارکٌ فیکم الثقلین» را تکرار کرد.‌ ایشان فرمودند: «کتاب خدا و عترت من که اهل‌بیت من هستند.» پیامبر اینجا یک «جریان» را معرفی کرد: جریان اهل‌بیت علیهم‌السلام🍃 این جریان، با امیرالمؤمنین شروع شد. اما با ایشان متوقف نشد. پیامبر با قرار دادنِ «عترت» در کنار قرآن (که تا قیامت باقی است)، راهِ امامتِ مستمرِ ائمه بعدی را ترسیم کرد.یعنی همان‌طور که قرآن تا ابد هست، این عترت هم تا ابد باید راهبر و مرجع باشند.

#بیان_فضیلت عن أبی‌ذر قال: سمعت رسول الله صلوات‌الله‌علیه یقول: یا علی، أنت قسیم الجنة و النار، و أنت حجة الله علی الخلق بعدی، و أنت ید الله فوق الخلق، و أنت النور الذی یهدی من ضل،و أنت الصراط المستقیم،و أنت الذی عن یمینه الجنة و عن یساره النار،و أنت الذی یعلم علم الأولین و الآخرین.🍃 ینابیع المودة، جلد ۲، صفحه ۳۳۰📚 ابوذر می‌گوید: از رسول خدا شنیدم که می‌فرمودند: ای علی، تو تقسیم‌کننده بهشت و دوزخ هستی، تو حجت خدا بر خلق بعد از من هستی، تو دست خدا بر خلق هستی، تو نوری هستی که گمراهان را هدایت می‌کنی، تو صراط مستقیم هستی، تو کسی هستی که در سمت راستش بهشت و در سمت چپش دوزخ است، و تو کسی هستی که علم اولین و آخرین را می‌داند. کتاب ینابیع المودة اثر سلیمان قندوزی📝

#قانون_بدونیم ⚖️ طبق ماده ۱۹۰ قانون مدنی، «برای صحت هر معامله شرایط ذیل اساسی است: ۱ـ قصد طرفین و رضای آن ها. ۲ـ اهلیت طرفین. ۳ـ موضوع معین که مورد معامله باشد. ۴ـ مشروعیت جهت معامله.» این ماده مثل یک چک‌لیست مهم برای هر معامله‌ای هست که می‌خوایم انجام بدیم. یعنی اگر بخوایم یک قرارداد، خرید، فروش، اجاره، یا هر کار دیگه که بین دو نفر یا بیشتر رد و بدل میشه، صحیح و قانونی باشه، باید این چهار تا شرط رو داشته باشه. اگه هر کدوم از این‌ها نباشه، اون معامله ممکنه باطل بشه یا حداقل اعتبارش زیر سوال بره.

۱ـ قصد طرفین و رضای آن ها. یعنی چی⁉️یعنی طرفین معامله، یعنی من و شما، یا هر کسی که داره معامله می‌کنه، واقعاً قصد انجام اون معامله رو داشته باشه و با رضایت کامل وارد این کار شده باشه. این یعنی هیچ‌کس نباید تحت فشار، اجبار، تهدید، یا فریب، معامله‌ای رو انجام بده. ۲ـ اهلیت طرفین. یعنی چی⁉️ «اهلیت» یعنی طرفین معامله باید شایستگی قانونی برای انجام معامله رو داشته باشند. این شایستگی معمولاً شامل سه چیز میشه: بلوغ: یعنی به سن قانونی رسیده باشند (در ایران معمولاً ۱۸ سال تمام شمسی). عقل: یعنی عاقل باشند و اختلال روانی نداشته باشند که مانع درک معامله بشه. رشد: یعنی در امور مالی خودشون توانایی تشخیص منفعت و ضرر رو داشته باشند. (این مورد معمولاً برای افراد زیر ۱۸ سال مطرح میشه که یا قیم دارند یا باید رشدشون ثابت بشه).

۳ـ موضوع معین که مورد معامله باشد. یعنی چی⁉️ یعنی چیزی که داریم درباره‌اش معامله می‌کنیم (مثلاً همون ماشین، خونه، کالا، یا خدمتی که رد و بدل میشه) باید مشخص و معلوم باشه.نباید مبهم باشه که بعداً سرش اختلاف پیش بیاد. ۴ـ مشروعیت جهت معامله. یعنی چی⁉️ «جهت معامله» یعنی هدفی که طرفین از انجام اون معامله دارند. این هدف باید قانونی و مشروع باشه. یعنی نباید برای انجام کاری خلاف قانون یا خلاف شرع باشه.

ماده ۱۹۰ مثل یک نسخه اولیه برای هر قراردادی است. اگه این ۴ تا شرط اساسی رو رعایت کنیم، خیالمون راحته که معامله‌مون پایه‌های محکمی داره و احتمال اینکه در آینده به مشکل بخوریم کمتره. اگر هر کدوم از این‌ها نباشه، یعنی معامله ما مثل ساختمانی است که فونداسیون قوی نداره و ممکنه با کوچکترین مشکلی فرو بریزه.