#قانون_بدونیم ⚖️ طبق ماده ۱۹۰ قانون مدنی، «برای صحت هر معامله شرایط ذیل اساسی است: ۱ـ قصد طرفین و رضای آن ها. ۲ـ اهلیت طرفین. ۳ـ موضوع معین که مورد معامله باشد. ۴ـ مشروعیت جهت معامله.» این ماده مثل یک چک‌لیست مهم برای هر معامله‌ای هست که می‌خوایم انجام بدیم. یعنی اگر بخوایم یک قرارداد، خرید، فروش، اجاره، یا هر کار دیگه که بین دو نفر یا بیشتر رد و بدل میشه، صحیح و قانونی باشه، باید این چهار تا شرط رو داشته باشه. اگه هر کدوم از این‌ها نباشه، اون معامله ممکنه باطل بشه یا حداقل اعتبارش زیر سوال بره.

۱ـ قصد طرفین و رضای آن ها. یعنی چی⁉️یعنی طرفین معامله، یعنی من و شما، یا هر کسی که داره معامله می‌کنه، واقعاً قصد انجام اون معامله رو داشته باشه و با رضایت کامل وارد این کار شده باشه. این یعنی هیچ‌کس نباید تحت فشار، اجبار، تهدید، یا فریب، معامله‌ای رو انجام بده. ۲ـ اهلیت طرفین. یعنی چی⁉️ «اهلیت» یعنی طرفین معامله باید شایستگی قانونی برای انجام معامله رو داشته باشند. این شایستگی معمولاً شامل سه چیز میشه: بلوغ: یعنی به سن قانونی رسیده باشند (در ایران معمولاً ۱۸ سال تمام شمسی). عقل: یعنی عاقل باشند و اختلال روانی نداشته باشند که مانع درک معامله بشه. رشد: یعنی در امور مالی خودشون توانایی تشخیص منفعت و ضرر رو داشته باشند. (این مورد معمولاً برای افراد زیر ۱۸ سال مطرح میشه که یا قیم دارند یا باید رشدشون ثابت بشه).

۳ـ موضوع معین که مورد معامله باشد. یعنی چی⁉️ یعنی چیزی که داریم درباره‌اش معامله می‌کنیم (مثلاً همون ماشین، خونه، کالا، یا خدمتی که رد و بدل میشه) باید مشخص و معلوم باشه.نباید مبهم باشه که بعداً سرش اختلاف پیش بیاد. ۴ـ مشروعیت جهت معامله. یعنی چی⁉️ «جهت معامله» یعنی هدفی که طرفین از انجام اون معامله دارند. این هدف باید قانونی و مشروع باشه. یعنی نباید برای انجام کاری خلاف قانون یا خلاف شرع باشه.

ماده ۱۹۰ مثل یک نسخه اولیه برای هر قراردادی است. اگه این ۴ تا شرط اساسی رو رعایت کنیم، خیالمون راحته که معامله‌مون پایه‌های محکمی داره و احتمال اینکه در آینده به مشکل بخوریم کمتره. اگر هر کدوم از این‌ها نباشه، یعنی معامله ما مثل ساختمانی است که فونداسیون قوی نداره و ممکنه با کوچکترین مشکلی فرو بریزه.