یه‌روز با خودم فکر می‌کنم، من تعظیم می‌کنم بهش. به رفتارش. به‌کلمات کوتاهی که می‌گه. به‌چشماش. مهم ترین موضوع این داستان، این قصه، ولی اگه متوجه اینا نشه، غم بیشتری قراره بیاد روی دوشم؟ اگه بهشون توجه نکنه دیگه تمومه؟

ولی بعد می‌گم مگه تو بخاطر أهمیت این‌کارهارو انجام می‌دادی؟ بخاطر قلب خودم. یه‌لبخند کوچیک.

ممنونم از لطف بی‌کرانتون و من سعی می‌کنم تا چندروز آینده براتون تقدیم کنم. نشونی‌های چنل‌تون دستمه، بوسه.