پارتنر درسی می‌خوام وای.

تو این فضا، خوشحالم گیر تبسم افتادم. رسماً یعنی چندین و چند ساله زیر دست اون بزرگ شدم.

آره واقعا بچمی🙂‍↔️

صفحات جلوتر بودم داشتم اسمت رو می‌نوشتم. یهو وقتی معلم رسید به‌اون صفحه سوال بده، دیدم جا ندارم برای سوالات. اهمیتی نداشت. اسمت مهم تر بود. پر شده بودی، از اسمت با چهارحرف. تکرار تکرار تکرار.

دستم شکست، خانوم‌فلانی به‌حق حضرت‌زهرا دستت بشکنه که داری کل دانش‌آموزا رو زجر می‌دی.

هنوزم نفهمیدم چرا باید اینجوری بکشی مارو تا از استرس سر کلاست غش کنیم.

قصه‌گوی پیر شهرم.

حقیقتا دلم می‌خواد شدیداً برگردم شهرستان. تهران واقعاً جای جالبی نیست.

دقیقاً مثل اسمم فاجعه‌ام.

غرقِ خاطرات.

🙂🙂🙂🙂🙂🙂🙂