با خودم فکر می کنم: اصلا چرا باید رباب با آب هم قافیه باشد؟! گاه روضه خوان ها زیادی شلوغش می کنند ! حرمله آنقدرها هم که می گویند تیرانداز ماهری نبود. هدف های روشنی داشت ! چشم عباس... گلوی تو... سینه ی حسین... تنها تو بودی که خوب فهمیدی استخوانی که در گلوی علی بود، سه شعبه بود! شش ماه، علی بودن را طاقت آوردی! خون تو، جاذبه ی زمین را از بین برد. حالا، پدرت یک قدم سوی خیمه می رود، برمی گردد.... می رود، بر می گردد... می رود.... عرق شرم، مرد را تشنه تر می کرد.... باز هم یک قدم می رود، برمی گردد... می رود پشت خیمه ها، با غلاف شمشیر برایت از خاک گهواره می سازد تا دیگر صدای سم اسب های وحشی از خواب بیدارت نکند... رباب می رسد از راه .... با نگاه... با یک جمله ی کوتاه: آه!، آقا خودتان که سالمید ان شاءالله...(: _سید حمیدرضا برقعی

..💔

..

شش ماه‌ی کربلا را نه اما علی‌اصغر‌های غزه را با همین چشمانم دیدم. من باور دارم به این مصرع که می‌گوید: همه‌جا‌ کربلاست، همه‌جا نینواست. #محرم

این غروبی که به شب هشتم محرم میرسه منو دلتنگ‌تر ، آشفته‌تر، مغموم‌تر ، پریشان‌تر و البته عاشق‌تر می‌کنه... (:

«اگرچه بردن جسمت به عهده پدر است ، اما علی حساب کردم و دیدم و که کار صد نفر است...»

تسبیح پاره پاره ام... پاشو ببین بیچاره ام ای نور دیده ..💔 روضه است احتیاط کنید...!

-

#حضرت‌ِصد‌ُبیست‌ُهشت پناه دهنده بی پناها.. امید قلب ناامیدها.. آبرو بخش بی آبرو ها... قرار بی قرارها.. من امشبی نه برایت اشک ریختم نه به سر سینه زدم و نه حال اکنون توان نوشتن دارم... اما فقط یک چیز را میدانم ، من برایت به اندازه تمام آب های فرات که شما را محروم کردن از آن ، گریه دارم ، من دنیایی از دل‌شکستی و گریه ام...

عاشورا...💔