💔:)

اینجا زندگی می‌کنم، به دور از کربلا... لابه‌لایِ این خِرتُ پرت‌هایِ شکسته یکی‌شون‌ هم قلبم...

#حضرت‌ِصد‌ُبیست‌ُهشت...

ای که از حال دل سوخته ام آگاهی مستحب است ز بیمار ، عیادت گاهی...

💛!

من امروز ، غمم. آه‌م. دردم. بغضم. من امروز تموم کلمات غمگین جهانم.

وسط این آشفته‌بازار دنیا، آغوش تو کشتی نوح منه که دوون دوون خودمو بهش می‌رسونم ... :) #حضرت‌ِصد‌ُبیست‌ُهشت...

آه از آن رفتگان بی برگشت... (:💔

چند وقت پیش نوشتم دردم در احوال او! کل لحظات و روزهای این مدت من خلاصه می‌شود در این نیم جمله! دردم در احوال او.. نه اینکه درد داشته باشم ها ، نه. درد هستم! البته فکر نکنم در این موضوع تنها باشم.. یعنی فقط من نیستم که درد شده ام . بغض دایی و بی قراری مادر و بی حوصلگی های خاله هم این را می‌گوید. قرمزی چشم دختر خاله هم ، سردرد مدوام دختر دایی ، اعصبانیت بی حد پسر خاله ، مظلوم شدن نوه‌های کوچک و لرزش صدای برادرم هم همین را میگوید. اما آنها مثل من اهل بازی با کلمات و آسمان ریسمان بافتن نیستن.‌ ولی از نظر من همه ما شده‌ایم درد در احوال او. دردیم همه! درد داشتن یک چیز است و درد بودن یک چیز دیگر! آدم وقتی درد دارد میرود دنبال دوا و مرهم ، دکتر و قرص و استراحت.. نمیدانم اما راهی برای مداوای درداش است . اما درد بودن که مشخص و دقیق نیست که بتوان رفت به دنبال دوا و مرهمش . تو شده‌ ای درد . یا درد شده است تو ! اما درد بودن من یا ما اصلا مهم نیست.. راستش حاضرم تا آخر عمرم درد باشم و ترس و... اما حال او اینگونه نباشد . قسم مهم ماجرا حال اوست! حال کسی که من یا ما شده‌ایم به خاطرش درد. کسی که اکنون کنج بیمارستان تنها و دردمند ، تن رنجورش در بغل تخت خشک و سرد است‌ . و ما هیچ نمیتوانیم برای احوالش کنیم.. هیچ هیچ ! کسی که عزیزترینمان است . دلیل قسم های همیشه راستمان و دورهمی های شادمان. همان که همیشه و هر ساعت آغوش خانه ‌اش برایمان باز است و حکم پناه دارد . حال کسی که فرشته زندگی‌مان است به معنای واقعی! من دردم در احوال او و این درد را هیچوقت هیچوقت برای هیچکس نمیخواهم! اما از شما یک چیز میخواهم و خواهش میکنم که.. برای حال او دعا کنید... ! همین!💔