شنیدم داری می‌ری مشّایه... هزار هزار صفحه با شما دیگه صحبت دارم... از مشّایه برگشتی بیا پیشِ من عزیزِ دلم... بیا با هم از مشّایه صحبت کنیم «اوّلین زائرِ اربعین»...

به جادهٔ جنون خوش آمدی ذبیحِ پاکدامنم...

سیزده ساله گفتم و نوشتم؛ این جاده وصله به ظهور... همه‌چیزِ این دنیا برمی‌گرده به این جاده... سیزده ساله گفتم و نوشتم؛ از اربعین جا نمونید...

عزیزِ دلم؛ داری زائرِ مشّایه می‌شی و اون جاده دیگه بوسیدنی نیست... به چشم کشیدنیه... خاک‌ش غارت‌کردنیه...

ذبیحِ پاکدامنم؛ عمودها... موکب‌ها... استکان‌های کمرباریکِ تا نیمه شکر... نعلبکی‌ها... هوهوی باد... طلوع و غروبِ آفتاب... هُرمِ وزیده از نجف و خنکای رسیده از کربلا... بعد از ساااااااااال‌ها چشم‌انتظاری... زیارت‌ت می‌کنن...

بانیِ زیارتِ اربعین؛ جنونِ مشّایه مبارکِ جهادت...... دخترت رو... بیابون‌گردِ حسین رو... دعا کن........

دنیا به طرزِ عجیبی داره به جنون می‌رسه... همه‌چیز اوج گرفته... ماجرای ما به مشّایه رسید! سیزده ساله نوشتم و گفتم از این جاده نباید جا موند........

وقتی برسی مشهد زائرِ کربلایی... زائر اربعین... زائر مشّایه... تو مشهد همه به دیدارِ اولین زائر اربعین میان... آقا سوغاتی باید زیاد بیاری... یه ایران دارن میان استقبال‌ت... برای من فقط خودت رو بیار. می‌خوام هزار هزار صفحه از مشّایه بشنوم از شما... می‌خوام به جنون‌م برسونی... برای من خودت رو سوغاتی بیار. فقط خودت.

هَلَبیکم یا زائر بوسجّاد............................

آخ

شما در تهران و قم امامِ کربلاییِ کربلانرفته زیارت کردید... وَ هرکه عازمِ مشهد است به دیدارِ امامِ کربلاییِ ازکربلابرگشته می‌شتابد.

از مراجع و حوزه خبر شق‌القمری نخوندم هنوز(!) حتماً مشغولِ خودسازی هستن چون در عالَم کاری جز خودسازی ندارن(!) یا دل‌شون خوشه کنار ما مردم شبا میان تجمع و پرچم می‌چرخونن و شعارنوشته دست می‌گیرن(!) عیبی نداره، کار رو «مردم» پیش می‌برن... همونایی که امام مجتبی خامنه‌ای خودشون رو کنارشون قرار دادن، نه حتی کنار مرجعیت و حوزه(!) «مردم» هم انتقام می‌گیرن... بعدش میایم سراغِ حوزه و مرجعیت و طوری می‌تکونیم‌ش که بشه شبیه آقای شهیدمون در «شرح اسم» که حوزه و حوزوی و مراجع رو تکوندن!