از مراجع و حوزه خبر شق‌القمری نخوندم هنوز(!) حتماً مشغولِ خودسازی هستن چون در عالَم کاری جز خودسازی ندارن(!) یا دل‌شون خوشه کنار ما مردم شبا میان تجمع و پرچم می‌چرخونن و شعارنوشته دست می‌گیرن(!) عیبی نداره، کار رو «مردم» پیش می‌برن... همونایی که امام مجتبی خامنه‌ای خودشون رو کنارشون قرار دادن، نه حتی کنار مرجعیت و حوزه(!) «مردم» هم انتقام می‌گیرن... بعدش میایم سراغِ حوزه و مرجعیت و طوری می‌تکونیم‌ش که بشه شبیه آقای شهیدمون در «شرح اسم» که حوزه و حوزوی و مراجع رو تکوندن!

فقط برای آقای جوادی آملی می‌نویسم: رحم اللّه والدیک. مأجورین ان‌شاءاللّه.

ولی من مرجعیت بودم به ترکی برای اهالی ترکیه فتوا می‌دادم که کشتنِ ترامپ از اوجب واجبات است!

من مرجعیت بودم همهٔ هم‌لباس‌هام رو «بیدار» می‌کردم که کار از بیانیه و سخنرانی گذشته! باید تحصن کنیم. بست‌نشینی. باید ما به‌جای مردم مطالبه کنیم! باید ما مردم رو هوشیار کنیم نه مردم ما رو! باید ما دمِ این سازمان و اون اداره صبح و شب باشیم که انتقام بگیرن و اقتصاد رو درست کنن!

آقای شهید در «شرح اسم» با این‌که یه الف طلبهٔ بی‌نام و نشون بودن چقدر تلاش کردن... چقدر خون دل خوردن... با چه مراجع کله‌گنده‌ای صحبت کردن... چقدر نامه‌نگاری... چقدر دیدار حضوری... چقدر حلقه در حلقه تشکیلات و اتصال... چقدر به هر دری زدن... حوزه رو تکوندن! تا از دلِ حوزه «انقلاب» استخراج شد!

آقای شهیدِ شرحِ اسم کجا و حوزویِ بی‌بخارِ حالای ما کجا(!)

ترامپ همین بغل‌گوش‌مونه... ترکیه! وَ آزاده‌ای پیدا نمی‌شه کار رو تموم کنه...

دورهٔ لیسانسم یادم نیست از ارمنستان یا روسیه، کدوم یکی، ایمیل داشتم که بورسیه‌م می‌کنن و می‌تونم برم اون‌جا درس بخونم. من هم چون بهترینِ رشته و علاقه‌م در کل دنیا، کشورِ شعر و شوقِ خودمه، محل ندادم‌. ولی الآن به‌شدت دلم می‌خواد یا به‌سرعت بورسیهٔ ترکیه شم و همین فردا برم. یا در بلندمدت بورسیهٔ آمریکا شم و برم آمریکا...

تهرانِ امروز چه شکلی بود؟ پرچمای سرخِ خون‌خواهی چی شد؟ من همه‌ش نگرانم... وَ اگر تهرانی بودم «ستادِ پیشگیری از بازگشت به زندگیِ روزمره» رو تشکیل می‌دادم مبادا از انتقام ذره‌ای کوتاه بیان.

از این‌که نه جوادی آملی‌ام برات، نه محمد رسولی... از این‌که نه علم‌م در خدمتِ ولایته، نه هنرم... از این‌که نه با نمازم استکبار رو می‌ترسونم، نه با کلمه‌هام... به خودت قسم از خودم بیزارم.